Kung Hindi Lang Kita Nanay (An unsent letter to Ermats, obvious ba?)

Hindi ko naman masabi sa iyo lahat neto kasi malamang kapag naupo tayo para magkuwentuhan eh pinamasahe mo na talampakan mo, at nagtatalo na tayo sa kung ano ang kahulugan ng madiin at hindi. May ADHD ka kasi, hehe. Pero ayos lang sa akin, pasensyoso naman ako, na malamang hindi mo namana sa akin, hahaha. Ganun ka lang talaga, aning ka, kaya kita mahal. Mahal kita kasi ikaw ang nag-lock ng gate at pintuan pero papa-check mo pa rin sa akin. Ang malupit pa, ako ang pumatay ng kalan at pumihit ng tangke ng gas eh papa-check mo pa rin talaga sa akin. Level 99 ang OCD mo ano? Pasalamat ka nanay kita, hahaha.

Pero pasalamat din ako sa iyo kasi kung hindi ka OC-OC eh binalot mo na lang ako siguro ng aluminum foil at sinilid sa Ziploc pagkatapos mo ako inire. Hindi ko lang talaga sigurado kung ayaw mo lang sabihin sa akin na nung inire mo ako eh bumuka ang lupa at bumulwak ang apoy at humalakhak ang doktor. Pero tingnan mo ako maski na sira ulo eh napalaki mo ng maayos. Maski nga mga hindi mo tinuro sa akin ginagawa ko eh, biruin mo all this time hindi mo sinabi sa akin na puwede magsuot ng hindi pares na sapatos? At medyas? At puwede ipalaman ang V-Cut sa pandesal?? Hayaan mo napatawad na kita. Muah.

Kung alam ko lang kung gaano ka ka-maimpluwensiya sa school ko noon dahil principal ka eh sana nagtayo ako ng sindikato. Sindikato ng ice candy, buwahaha. Sana pala nagtayo pa ‘ko ng fraternity, nampakshet. Pero okay din yun kasi kung hindi ka nag-teacher hindi ko na-experience ang first kiss sa first grade, tanginiks astig ka nun andami nating papel sa bahay puro guhit at sulat ginagawa ko buti na lang hindi ako naging columnist, as in sex columnist sa dyaryo ngayon. Dati pa nga gumuguhit ako ng pusa pero ang sabi nung kaklase ko sa grade one mas mukha daw puke. Tangina saan siya nakakita ng puke sa edad na anim na taon at nasaan ako nun??

Pagdating ng grade 5 doon mo ako napilit mag-aral sa catholic school. Kung alam ko lang ayaw mo ng kunsumisyon kaya mo ko pinalayo. Pero ayos lang ulet, mas naging okay kasi mas madaming tsiks. Tsaka dun ako natutong maging independent. Pero promise umiyak ako at nanginig ang bayag ko nung first day ko ulet sa school, kasi wala ka, kasi naisip ko kung bigla ko matae eh ang layo ng bahay natin pukinangina hindi ako komportable sa ibang inidoro. Pero laking pasalamat ko na dun mo ako pinag-aral, kasi malamang kung hindi sa catholic school eh malamang di ko natutunan maging kasing-pilyo ko at baka nag-pari na lang ako. Syempre gusto mo magka-apo. At syempre magtatampo mga itlog ko. Anyways hemingway wika nga natin pareho eh everything is perfect in God’s plan. Kahit di ako natapos ng kolehiyo eh andami ko natutunan sa mga pinagdaanan natin. Oo ang sarap isipin na kung hindi ko ganun kamahal ang trigonometry at physics na inapply ko sa pagbi-billiards at pati online gaming eh di sana ako na ang may-ari ng Globe ngayon. Pero ayos na din na natapon ako dito sa Pampanga kasi andami ko natutunan at natututunan pa. At walang nanggigising sa akin ng sobrang aga puwede ako matulog ng matulog, yahaha. Sabi ko nga ikaw ang alarm clock na hindi ko puwedeng i-set anong oras at hindi kailanman ever ma-snooze.

Pero nakaka-miss ang pinakbet at chop suey mo. At utang ko din sa iyo bakit ako marunong magluto. I’m sure miss mo din ang adobo ko ano, hehe. Pucha gusto ko na umuwi diyan Meh. Pramis.

Huwag kang mag-alala hindi ako tumitigil mangulit kay Papa Jay. Naa-aning ka lang diyan kasi wala kang nabubulyawan. At oo nami-miss ko mga pananabon mo. Sa ngayon yang TV na lang muna sigawan mo, yahaha. Ayos lang ako dito, huwag ka masyadong praning hindi kerengkeng tong bunso mo.

Lagi ko to sasabihin sa iyo, ipaglalaban kita ng pitikan ng bayag kapag may umagaw ng remote control mo. Makahanap man ako ng prinsesa eh you’ll always be my queen. Pasalamat ka naging nanay kita, haha. Salamat dahil showbiz kang nanay ko, salamat dahil kung hindi dahil sa daily SONA at sa wicked rap skills mo eh hindi ako natuto ng pasensya, salamat sa mga turo mo na akala mo lang ay hindi ko pinapakinggan, ayoko lang aminin sa harap mo na lumalabas na mas matalino ka sa akin kaya kunware matigas ang ulo ko. Salamat sa lahat. Kung hindi lang kita nanay, hindi ako si Yin.

Huwag masyado mainit ang kili-kili. Love you, Ermats.

Patay Na Si Bob Ong (Ang Pagbabalik Ng Ninja)

Hindi na nga yata malupit na bisyo ang pagblo-blog o nabawasan na talaga ang mga tamad slash netizens slash tambay sa blogosperyo kagaya ko. O mas madali na lang talaga magtamad-tamaran sa twitter at facebook. Kaunting type, kuwela ka na. May sampung mag-like, artista ka na. Nakaka-miss ang mga binabasa kong malupet na blogs noon at hindi na active ngayon, mga tipong kapag nagkukuwento ay ino-orgasm ang utak mo at hinihigop mo na lang pabalik ang laway mo kasi tumapon mag-isa dahil sa kakatawa. Yung mga tipong kahit nilanggam na ang bayag mo eh pipiliin mo pa ring magbasa kaysa magkamot. Yung tipong linggo-linggo mo inaabangan para sa bagong post at kapag may bagong post pala at ikaw na lang sa buong mundo ng blogosperyo ang hindi pa nakakabasa eh magmumura na lang ang puwet mo pero magbabasa ka pa rin. Nakaka-miss. Tangina. Oo, tangina. Kasi bakit ko pa binalak mag-artista.

Anyways hemingway, nagbabalik ang ninja. Ang jedi knight na may pitong burnik. Ang kuwentistang walang takot na nangungulangot kahit nasaan.

At sa ganitong panahon na pati kumurap ay ayaw mo nang gawin sa pukining init ay naisip ko pang pumoste ng isang entry. Bakit nga naman hindi eh mag-e-evaporate at matutusta na ang utak ko eh di ikuwento ko na lang. Sa sobrang init pati si satanas magmumura. Hindi ko lang sigurado kung tinatablan ng pigsa ang kupal. Pero sigurado ako alien si Mike Enriquez. Sa sobrang init bumili ako ng yelo kanina pagdating ko sa apartment tubig na. Putangina baka nasalisihan ako nung nagtinda ng yelo. Baka pinakitaan niya ako ng yelo tapos pinalitan niya ng ice water. Pero ang bilis naman ng kamay ng gagong yun. Putangina?

Sa sobrang init walang sinabi ang kili-kili ng ex ko. Wala ring sinabi ang init ng ulo ni ermats. Yung dalawang yun natitiis ko pa pero itong buwakanang init ng panahon na ‘to anampucha kailangan ko talaga i-blog baka kasi mabasa ni papa jesus eh bigla niya paulanin ng crushed ice. Sa sobrang init gusto ko na ahitin ang buhok ng kili-kili ko pero hindi ako sigurado kung puwede na i-harvest. Kailan ko lang kasi ginupitan. Wala namang nagbago nun, mainit pa din.

Sa sobrang init nakakatakot umutot na lang bigla kasi baka lumiyab ang puwet ko. Sa sobrang init baka pati si Santa Claus nasa Sogo nagpapalamig. Walanghiyang araw kasi anak ng katuray double-pay yata sa mga ganitong panahon at ang sipag ay.

Kaya kailangan sa ganitong panahon kahit nag-iinit ang kili-kili mo ay lumalambing ka pa rin.

“Ate, ang ganda-ganda mo kamukha mo si Anne Curtis. Huwag mo na ibenta sa iba yang yelo mo bibilhin ko tigatlumpiso reserba mo na lang sa ‘kin.”

*Oo, hindi pa patay si Bob Ong.

Angels On Booze (A Chapter In My Jar Of Beautiful Flies)

I wrote the most beautiful of essays. Yes I take the possibly most annoying arrogance to say this. But this is not an essay. And now I’m not even sure if I ever did write any essay, so to speak. My oxygen-deprived, carbon-monoxide-fed lungs has temporarily shut away the old-school-Greenday filled air that needs to reach the depleting mass of tissues inside my skull. Fuck. Too much for a brainbleed. In short, I’ve had enough of that dumb-faced prosecution solon in the impeachment trial on tv. I smoked three cigarettes watching him insist shit trying to make a point but was just eaten alive by the monster leprechaun senator that I admire. For shit’s sake dude, you’re a lawyer. It’s not what you say, it’s how you say it. And this goes for all of us taxpayers, they’re lawyers, it’s how they say it, not what they say. Nuff crap. I should have smoked those cigarettes while watching Maja Salvador dance.

For the past three days Urbandub has kept shouting to my ears through my stupid earphones that the fight is over, Steph Bloom has been singing in graceful irony that Kelly Clarkson cover, Coldplay has kept resounding poignantly in my head. We are over. It came from both of us. My ears can easily replace that with any song by Beck. I just don’t want to believe that because of our hard-headedness we can pretend we are ready to dump our plans and dreams, for Yuri. My dumb face and my currently stupid decision-making skills are not ready. I don’t think you are either. Because I have known you for this long now. But if you play this phase hard and keep the strong so-called will then this time out of want and love of Sesame Street and happy endings then be it yet still I will call on them fairies of our four-chambered involuntary muscles.

The angels have been sober and now they’re on booze again. Wether they drink in celebration or in mourning, I will stand from afar and watch as the same annoying-pedestrian-walking-contradiction-foul-mouthed-child-hearted-dopamine-addicted jackass. Another chapter in my life I call A Jar Of Beautiful Flies. Everything is a phase. Life plays the music, we dance to it. It doesn’t matter if it’s a good dance as long as you do. Life fucks us, we fuck back. And again like I redundantly say, we fuck back happy. In this chapter there are no battlescars but enchantmentprints. This chapter may be over but not my book. I am its author and it ends the way I want it to. This is not a blogpost to rant but to rekindle the creative juices that I have long ignored. This is not a piece to nurse any melancholy because it never exists in my arrogant mind. I could have just kept this in my head or in my dusty journal but I want to share it just in case I fool any of you into believing that happiness never leaves but is only covered by the cloud of misunderstanding in our hearts. And with this I end this fucking blogpost with my favorite line,

I am the master of my fate.
I am the captain of my soul.

Harry Potter Movie in 2012

image

Kanina lang nabasa ko na may bago at pinakahuling installment sa Harry Potter series.

Kanina lang ilang beses ako bumuwelta ng banyo.

Kanina lang ay kanina lang. Parang kanina lang ay 2011 pa. Parang kanina lang ako naka-daster ng polka dots at ang anakanang tropa na si meinard ay naka-diapers lang at naka-clown make up. Pakshet eksayted ako sa 2012. Sino ba hindi? Perstaym ko magplaplano ng isang taon ng mga gusto ko gawin. Wala ako pakialam kay Harry Potter dahil hindi totoo yun. Kung dati pagtigil ng paninigarilyo lang ang iniisip ko pag nyunyir eh hindi na. Eh ano? Secret. Sige na nga hindi na. Sige na nga secret ulet. Sige na nga.

Salamat muna kay ermats na binilhan ako ng kuhol nun a-uno, at kaniyang ginataan. Ganun siya kaswit. Hindi sinigang, adobo or carbonara. Oo pakshet kaya ko mahal si ermats.

Ngayong taon this year pupunuan ko ang gap namin ni papa jesus. Tatambay ako sa crib niya tuwing linggo. Uupo ako at magsusumbong ako sa kaniya paano ako inaaway ni Muret, magyayabang kung gaano ako kamahal ni Muret, magbibigay ng wish list ko para sa trabaho, sa pamilya, at para sa world peace, at para sa mga sumasali sa pinoy big brother na sana magkaroon na sila ng talento. Bakit? Kasi tumatanda na ako. Kasi gusto ko. Kasi nakalimutan ko ito gawin last year. Kasi pangit si Mike Enriquez, pero magaling. Kasi lagi na lang ako magaling. Tinamaan ng magaling. Duling naman. Kasi alam ko na saan ko gusto pumunta ang buhay ko. Dati ba hinde? Nung crush ko pa si Maja Salvador. Tangina ka mateo. Kita mo hindi ko kinapital letra ng pangalan mo. Kasi kahit nagmumura ako alam ko kung kailan ako seryoso. Kasi kahit mapagbiro ako alam ko kung kailan hindi. Kasi tapos na ang paragraph na ito.

Paano ko gagawin? Ilalagay ko sa sticky notes ko. Mag-aalarm ako. Mananawagan ako sa channel 2 at 7 na iremind ako sa TV. Isusulat ko sa noo ko. Gagawin kong wallpaper ang mukha ni satanas para maalala ko si papa jesus. Tama? Tama. May kontra? Wala.

Unang target date? January 7. Teka 8th pala ang Linggo. January 8, 2012. Ayun.

Ganito ko uumpisahan ang 2012. Hihingi ako ng basbas para gumawa ng mga plano, bago ako magpapaplano. Ako nga ba ‘to? Oo.

Eh asaan na yung crazy list na binanggit ko noon??

Hihingi nga muna ng planning permit eh! Dadaan pa sa city engineer, sa konseho, kay mayor, at kung sino pang hudas na kailangang suhulan.

Nah, hindi ganun yun. Mas madali. Papa Jeez, dalaw ako sa crib mo sa Linggo, usap tayo. At hindi ka kasama Boy Abunda! Handa mo na Papa Jay ang mompu at pulutan haha. Joke lang po, ako na lang ang magdadala. Joke ulet! Peace.

Anumang bagay nag-uumpisa sa maliit. Ang panot na ulo ng pangulo ng Pilipinas malamang nagsimula sa unti-unting paglagas o poknat yun. Yung malaking kulangot ko nung umuwi ako ng pangasinan galing sa dumami nang dumaming usok at alikabok na kumapit sa mighty nasal hair ko. Lahat ng malalaking mithiin nagsisimula sa maliit. Kailangan lang ng malaking puso. Alam mo kung sino kang nagpapataba ng puso ko. Salamat din kay ermats. Sa mga nakita kong inspirasyon nang umuwi ako. Sa mga pinsan ko. Sa mga magagandang babae na nakasakay ko sa bus at jeep. Sa tinderang dinagdagan ang puto na binili ko. Sa tindera ng boneless bangus na hindi ako pinatawad. Sa katabi ko sa bus na ang likot ng paa hindi ako gaano nakatulog. Putangina ka sana nagising ka pa.

Ang buhay ay we-der we-der laang. We dare. We dare ourselves to move things forward. Tangina ang talino ko talaga biruin mo may quote pa akong nalalaman.

2011 Dubya-Ti-Eff!!

magtatapos na ang 2011 at anak ng puting katipay kung anuman ang katipay eh anak ng talaga 2011 was one fucking hell of a blast at hindi pa rin ako marunong umpisahan ang mga sentences islash paragraphs ng posts ko dito sa wordpress sa uppercase na malaking capital letters. at least redundant pa rin ako. at least nagmumura pa rin ako. at least kamote man matalino pa rin ang mga poste ko. or so i believe. at least malakas tiwala ko sa sarili ko.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                     at least totoo. pero hindi at-least-at-least lang ang mga nangyari ngayong taon. isang malaking malagong mausbong na pukinang kamote gaya ng post na ito. tangina u maandar mag-isa spac e b a r ng walanghiyang keyboard na to!! o sensitive lang siya. o mabigat lang ang kamay ko. o nag-hahallucinate lang kayo. tingin sa labas. hindi pa naman umuulan ng asteroids.

sumaya sa trabaho kasi lumaki ang pamilya kahit madaming nawala. masaya sa bahay dahil may dumagdag na kasama. at nakilala ko ang dahilan ng lahat ng diskaril.

pero hindi ako nakapag-post ng regular dito. oo, irregular. parang mens lang. pero at least, at least. wala pa rin talaga kuwenta mga pinagsasasabi ko dito sa crib ko. pero sa dulo may lesson pa rin, hahaha. wahahaha. wahaha talaga. oo talaga.

tumatakbo ng oras isang oras lang ang sinabi ko sa counter anampucha.  oo dati pa rin ako paano mag-post, renta ng computer. anampusang inamoy.

sana sa tinagal ko nagpoposte ng mga environment-friendly, politically right, god-fearing, family-planning related, universally intelligent, scientifically proven posts na poste dito ay may mga naligtas akong muntik nang mag-suicide, muntik nang magpa-abort, muntik nang makipag-break, muntik nang hindi bumoto sa eleksyon, muntik nang hindi magsimba, or kahit muntik nang hindi mag-mumog. oo,pangarap ko yun.

sa 2012 uumpisahan ko ang crazy list ko. babaguhin ko pa rin ang buhay ko gaya ng lagi ko gingawa. babaguhin ko mga buhay ng mga readers ko dito. babaguhin ko the way you wash your asses after shitting. with a smile on your face. hahaha. hindi ninyo ba na-gets? ako din yata. it’s what you understood, but it’s not what i said. yata. wahakhak. teka  may sumamang plema, isa pa. wahaha. oo ulet, crazy list. watch out2012 because i am going to fuck you like fucking hell. and life will be a howlatabeter and bestest! ano yung crazy list na yun? di ko pa alam. tapusin ko muna trabaho at uwi ng pangsinan. yakapin t halikan si ermats, kumain ng luto niya, magsuot ng daster na polka dots at sapatos, uminom at pumulutan at yumosi, tawanan ang mga pagkakamali ng taong ito, matuto sa kanila, matuwa sa mga biyaya ng taong ito kasama na ang aking Muret, at manalangin ng  mas masaya pang darating na mga taon, tsaka ko iisipin ang crazy list ko.

salamat sa lahat ng kinulit ko, lahat ng tindera sa tindahan na inasar ko,lahat ng naupuan ang kulangot ko sa jeep, lahat ng chicks na tinitigan ko sa jeep, sorry marunong lang akong umappreciate pero loyal ako, sa lahat ng beer na ininom ko sana tumagal pa ang buhay ng mga wheats, sana tumagal pa ang buhay ng lahat ng gumagawa ng mgagandang sapatos, sana libre pa rin ang wordpress, sana may bumisita pa rin dito sa crib, slamat sa lahat ng kaibigan ko dito, promise mgsusulat pa ko ng kung anu-anung ka-engotan.

paubos na oras ko hahaha, nekstaym ulet.

One Thing I Learned From Dead People

Seryoso ang post na ito. Pramis. Ako lang ang hinde. Hindi din. Oo din. Siguro. Sigurado. Isa lang ang sigurado, nakalahati ko na yata basahin sa NBS ang It’s A Crazy Planets ni Lourd pero hindi ko pa nanenenok nabibili. Seryoso, hindi ba?

Kailan ba natin tanginiks na sineryoso ang buhay ng matino. Heto nga patanong ang huling pangungusap ko pero walang question mark eh. Kadalasan nagseseryoso lang kayong mga tao kapag seryoso na ang situwasyon. (Hindi yata ako tao, alien ako) Pero may mga dugu-dugo na tenga, ilong, puwet, pores, eh sige hayaan pa. Bihira ang mga taong ganun. Kaya siguro special ang isang tao diyan. Wala na yata kuwenta mga sinasabi ko. (Dati naman. – WordPress) Ang hindi nakaintindi sa pangalawang talatang ito salungguhitan ng pula ang mga pangungusap/salita, markaan ng laway, at sulatan ako sa hardkloud_at_yahu_dat_kom at tingnan lang natin kung sulat talaga ang gagawin mo at hindi type.

Useless ang bakod sa sementeryo, tingin ninyo? (Gago para namang may sasagot, wala na nagbabasa ng blog mo. – WordPress ulit) Kasi yung mga nasa loob ng sementeryo hindi naman makakalabas at yung mga nasa labas eh ayaw namang sumama sa mga nasa loob. Di ba? Di ba? Akala mo lang wala pero ham yan! Ham yan! Tangina naman Bash ganyan ka ba talaga katigas?! Ikaw na naka-Viagra! Oh di ba ang laki ng punto ko. Pangatlong talata na wala ka pa yata maiugnay sa title ng post na ito. Welcome to akosiyin’s crib. Sira-ulo ang may-ari ng site, hanging kamote lang ang mga posts, pero tumatalino ang mga readers.

Undas na ulet pero di ko na sasabihing nami-miss ko si Lolo. Sobrang exaggggeratedly over-redundant na kasi. At isa pa, not to eksadyereyt pero redundantly redundant na. Alam na niya yun. Sayang mga hindi mo na makikita mga magiging anak ng prinsesa ko na magiging mga apo mo sa tuhod. Teka, may tuhod ka pa kaya niyan?

If there’s one thing I learned from Lolo and Lola, pagtitipid slash pag-iimpok. Tuwing gabi tanggalin ang baterya ng relo. Sayang. Bukas ng umaga hindi mo alam ang oras.

If there’s one thing I learned from Albert Einstein, who’s patay na, hindi totoo na inaagaw ng buhok ang mga kinakain mo. Tanamits yung buhok niya na yun ang talino pa rin ng gago. So therefore I therefore conclude therefore, ang dami niyang kuto noon. “Before God we are all equally wise, and foolish.” Basta may kuto pa din siya.

One thing I learned from Jesus, walang matigas na tinapay sa mainit na kape. ..kay FPJ pala yun. Ang sabi ko naman walang matigas na tinapay sa Goldilocks.

If there’s one thing I learned from Satan, perseverance. Mapursige ang gago at tangina ka nakakainggit ang perseverance mo. Lesson: sa lahat ng bagay may puwedeng matutunan. Kahit sa tae pa. Ano naman yun? Problema mo na.

One thing I learned from dead people, patience. Biruin mo si Lolo ang tagal na nasa loob ng nitso andun pa din? Di ba? Naisip ko lang ilagay ko sinuman sa atin dun tatagal ka ba ng isang oras? Maski magbaon ka pa ng laptop at broadband, pucha.

At gaya ng dati at gaya ng lagi eh natapos din ang post na ito nang may kinalaman sa pamagat. At konekdadats na naman eh ang pasensya ay isang uri ng matigas na biskwit na isa na ding uri ng tinapay at kung patigasan din lang naman ng tae eh kailangan mo ng angas pero walang kuwenta ang angas mo kapag wala kang pasensya.

Naghihintay ako patiently habang pinapaangas ko tae ko. Sana ikaw din.

mas de dos y medio no jodas decada

It’s been God-knows-how-long nang bumuka ang lupa sa paligid, bumulwak ang apoy, humalakhak ng malakas si satanas, nagkantahan at nag-creepwalk ang mga anghel. Umire ang langit, umutot si ermats, at nalaglag ang sanggol na nasa Ziploc, may hawak na lapis, bagong tasa, pwede panusok ng pisbol. Noon naisip ng langit na kakailanganin nila ng cctv camera umaandar ng 24/7.

Pagkatapos ng after mahigit dalawang dekada, ano wut up na? Kuntento na ba ang bayag ko? Ang alam ko only lang ay hindi hinahanap ang contentment, hindi ginagawa, kasi kung oo dapt may tindahan neto. Ang umangal puti ang burnik. Meron na tayo lahat neto, hindi ng puting burnik, yung contentment, pagaganahin na lang. Kapag nabasa mo ito Lio Loco puta ka huwag mo sasabihing isa na namang pre-birthday post ‘to dahil oo tama, hahaa. Pero hindi hindi isa na naman sa madaming nakakasawa, dahil nag-iisa ako, at mayabang. Hindi ako hahalakhak, seryoso ako. hakhak.. hutahena, may plema. Hindi pa ako kuntento pero sigurado ang bastos kong puso na doon ako papunta. Dahil na rin siguro atay at pusong bata pa rin ako at isip tokneneng at madaming gustong gawin gaya ng sumigaw ng “holdap” sa bangko.

Gusto ko pa rin kumanta gaya ni Jeff Buckley. Shit, man. Pramis bibili ako ng gitara at tutugtugin maghapon yung “hallelujah”. Gusto ko pa rin mag-drums at tumambol ng tumambol hanggang samagmura ang mga braso at binti ko. Puta. Gusto ko pa rin tumalon sa 10th floor at bumagsak sa pool. Gusto ko pa rin sumakay ng shopping cart at magpagulong pababa sa 252 steps ng Our Lady of Lourdes sa Baguio. Kung may kasing-sira-ulo ko man lang na gusto sumama sa akin at i-video lahat nun. Nananawagan ako, libre yosi lifetime. hahaa.

Anyways hemingway, may mga bagay na hindi talaga ibibigay ng langit. Gaya ng mahuli mong umiihi si Batman o aminin ni Spongebob sa TV na bakla siya. O minsan pakipot lang ang langit kailangan mo mangulit ng mangulit. Malay natin tine-test-test lang pala gaano ka-how much ang patience natin. Pero never na hindi nakikinig ang langit, although minsan iisipin mo yung ibang prayers ko yata sa porn inbox niya napupunta hahaha, junk, hindi totoo yun. Minsan nga wala kami pulutan nagdasal ako ng taimtim kay Papa Jay bigla na lang nasagasaan yung aso ng pinsan ko. Opo, kumakain ako ng karne ng aso, paumanhin sa mga dog lovers, dog lover din ako, nasagasaan yung pinag-uusapan, neh. Sumalupa ka nawa, Shuriken. Mahal na mahal kita, mishuu. Nami-miss ko paano mo dilaan ang— mukha ko. May mga hiniling ako na matagal bago Niya ibinigay. May mga hiniling ako noon na tinigilan ko na noon pangungulit noon pero ng malimutan mo na noon bigla dadating noon. Parang si ****** noon. Tsaka yun nga isa pang pangarap ko na mag-porn na si Maja Salvador hindi ko pa tinitigilan eh.

Tatlong taon na three years na rin ako rito here in Pampanga, you know. Yeah, coño ako, bakit and why. Tatlong taon. Deym. Nabaluktot lang lalo dila ko dito ay. Pero tumigas in a good way? Powks, hmmm, ano na naman iniisip mo, hehe. Naalala ko nun bigla ‘ko dinakma ni Papa Jay sa garter ng brief at tinapon dito, at nalaman na ang ebon ay itlog kasi nga galing siya sa ibon. Yung mga dati ko ginagawa di ko na nagagawa. Pramis palalakasin ko ulet baga ko. Kakanta na let ako gaya ni Jeff Buckley. Mangnenenok ako ng drumset at tatambol ako maghapon magdamag kahit hindi sing-galing ni utol Travis pero gago humanda ka. At magpo-poste ng mahaba, gaya neto.

Buhay pa rin ang proud annoying pedestrian na ako, ang walking contradiction, nangungulangot kung saan-saan, dahil ang kulangot parang pag-ibig na bigla na lang nabubuo kapag mausok at kapag napabayaan at lumaki eh nakaka-choke din kaya siguro ganun din kadali bilugin at ipitik para makahinga ng maayos. Sira-ulo pa rin ang hutahenang akosiyin at ang crib na ‘to at ang konsepto ng constructive terrorism at absolute wordplay ay buhay pa rin. Maulan sa labas.

Maulan sa labas. I choose to not have a so straightforward post kahit na hindi ko alam ang totoong ibig sabihin ng straightforward pero hindi rin gaano ka-senti pero kasi putanginang jeff buckley kumakanta habang nagta-type ako. Kaya dahil hindi ko alam ang ibig sabihin ng salitang yan eh tangina niya, haha. Pero hate ko pa rin si Kris although hindi ko na madalas makita si Boy Abunda sa TV napatawad na kita dahil hindi na maalimuom ang panunuod ko ng TV ngayon. Kay Mike Enriquez sana mag-radyo ka na lang. Pero putanginangineks na naman bakit pala kanina nagbukas ako ng TV eh televised ang DZBB?? Anak ng nagkakantutang palakang may payong, oo.. Sa SONA ni PNOY, ito lang masasabi ko, NASUSUNOG ANG PILIPINAS KONG MAHAL. Kay Manang Glo, pagaling ka. Honga siguro kung totoo man o hinde mga bintang nila sa ‘yong magnanakaw ka at mga kasama mo, idol pa rin kita. Hindi ka napatalsik eh, neh? Si Erap na bigotilyo nga nahugot nila bayag niya sa Malakanyang pero ikaw na hunano ala sila nagawa neh? Hindi kita idol as in yung mismong ikaw pero maangas ka gaya ng maangas ang tae ko kahit mabaho ito.

Ano naman ba mensahe ng poste’ng ito na dapat kadalasan ay meron dahil ang crib na ‘to ang magliligtas sa sangkatauhan at sangka-smurfs-an? WALA.

Sige mag-iisip ako. Hmmmm… Dial ng ilong. Pingger. Daliii… Labasan ka na utak kong magaling.

Kapag late ka na huwag mo sungitan ang driver dahil mabagal ang takbo at humihinto pa sa bawat kanto. Gumising ka ng maaga, tanga. Kapag mapait ang kape mo huwag mo pagalitan yung nagtimpla, pagalitan mo yung kape, nakiusap ka na nga eh, nang-utos pa. Kapag bitin ang ininom, may acetone palagi sa tindahan. Kapag bigla umulan at wala kang dalang payong murahin mo yung ulan. Kapag hindi masarap ang ulam kagatin mo daliri mo.

Ano mensahe dun? Hindi ko din alam. Hindi tayo ang maiinis sa buhay. Tayo ang mang-iinis sa buhay. We can always be crazy and be crazy enough to forget things that disgust us but shouldn’t be crazy enough to hate people. Nasusugatan ka pero we have to be proud of our battlescars. Life dont fuck us. We fuck life. and fuck it happy. Kapag may hindi ka gusto sa buhay mo imbes na mag-complain ka tingnan mo bakit pine-present sa iyo ang event na yun, siguro may mas malalim na mensahe pa kesa dun sa nakikita natin o sa gusto nating makita. Kumain na ko neto ha, haha. Ano pa kaya kung hindi. Baka formula pa sa quantum physics ang ma-type ko dito.

Pero oo magbeberdey na ko kaya may berday-post ako. I owe it to people who read and have been reading my posts. I owe it to the drugs they take making them believe that my posts have meaning and value. I owe it to TV and them fucking personalities who sensationalize life and make it appear normal to show us how people live like rats then toy with their emotions. I owe it to people who think they think for people but think only for themselves. I owe it to all you friends that matter. I owe it to life itself. I owe it to him upstairs who watch us 24/7 with his cctv who seem to not care for most of us but i tell you He does. He fucking does.

Hindi ito signature akosiyin post kapag walang mura. Hutahenampucha.