Taob, Tihaya, Tagilid, Akin!

Hindi na uso ang bolpen sa akin kaya siguro natabunan na lang ang mga anampuchang blankong journals ko dito sa apartment. Hindi na ako nagdadala ng bolpen, matagal na, kasi sagabal lang sa bulsa alangya hindi agad ako makadukot ng yosi. Gaya ng hindi na lang ako umiimik sa trabaho sa mga nangyayari, makakasagabal lang ako sa kalokohang nagaganap. May tiwala pa naman ako sa law of gravity. At iyan ang intro ng poste’ng ‘to, kung akala ninyo ay emo bibiguin ko ba naman kayo?? Siyempre, taena naman, hahaa. Ano na ba mga nangyari, teka. Inamag na kasi ‘tong blog ko eh. Ano ba ikukuwento ko, hardkor lablayp o mang-okray tayo ng mga pulitiko at celebrities? Si ermats magbeberdey na ulit sa Agosto. Taun-taon naman eh, di na nagsawa, haha. Ang hirap palang maghabol sa pagkukuwento kapag irregular ka na magblog, parang mens ng ex ko. Siguro subconsciously nawalan ako ng gana sa kenginang cyberlaw na iyan nung lumabas at hindi naman ako pumoste para sa updates kung puwede pa ba mambalahura in a politically correct, environment-friendly, life-saving, satirical manner kaya tinamad na lang ako at nag-focus na lang sa pag-research kung hanggang ilang oras ang kaya kong itulog nang hindi gumigising; kung ilang litro ng alak ang kayang i-tolerate ng tolerance level ng atay ko, kung gaano kadali mag-quit ng pagyoyosi dahil buwan-buwan ginagawa ko; at kung makakayanan pa rin ng lupit ng sikmura ko ang trabaho. Successful naman ba? Oo naman, kaya nga heto ako nagsusulat. Eh di sana tumatae na lang ako. Kung may koneksyon man yun. Yung mga mas makukulit na naisulat ko dito napansin ko lang yung timeline, at feeling ko bumabalik na yung timeline na yun dahil na rin sa mga nangyayari sa artista kong buhay. Sinabi ko naman sa inyo eh, ang buhay parang utot. Utot na galing sa kamote, hangin na tinangay ng hangin, carbon dioxide na pagkain ng mga halaman, pagkain na nagpalago sa kamote, na nagbunga ng kamote, na kinain ng mokong na ‘to. Umiikot lang ang lahat. Pero huwag lang iisa ang iniikutan, dapat pataas. Upward spiral, hindi full circles. Sa lahat ng bagay may matututunan ka. Kahit ang pinakapanget na situwasyon, may magandang mensahe. Kahit ang pinakamaitim na kandidato may kakayanan sigurong tumulong paunlarin ‘tong mahal kong Pilipinas. “Siguro” kasi ayoko pangunahan ano ang “puwede’ng” mangyari. Kahit ang mga taong pinakapanget na ang ugali may maituturo sila sa atin, na lagi ko ipinagpapasalamat. Gaya ng tae’ng naapakan mo. Di nga, may magandang aral sa walanghiyang kenginang anak ng katuray na tae? Stir ka, Yin, ika ninyo. Yung taeng walang ginagawa kundi manahimik sa daan ikaw na nakaapak ikaw pa may ganang magmura at masira ang araw, umangal ba siya? Oh di baaaaaa.. hindi yan tinuro ng lola ko, ano kayo. Hahaa. So, ako, heto kapit muna. Kahit wala na ‘kong bolpen, may e-journal naman pala na pupunuin. At hindi na lang si Maja Salvador ang nag-iisang crush ko, pati na rin si jersey #11 Myla Pablo, hekhek. Anamputiknyetashets. Ayan may inspiration na ulet, yihiiii. Wahakhak. Teka may sumamang plema isa pa, buwahaha. Sabi ni Kuya Kim, ang buhay weder-weder lang yan. Ang sabi ko naman, maski anong weder pa iyan, taob, tihaya, tagilid, akin.

Shared from Google Keep

Posted from WordPress for Android

Advertisements

Jennifer Lopez In Manila (Kapag Si Ermats Nagtrabaho Sa Call Center)

Matagal ko na ring hindi ginagawa ito. Hindi ang manuod ng porn, those were the puberty days nang inisip mo kung isang malaking conspiracy lang ba kung bakit puro sineskwela at math-tinik lang ang palabas at bigla mo madidiskubre ang mga porn tapes ng kuya mo. Parang The Truman Show lang. Pero matagal na din pala akong hindi pumoposte nang hindi saktong akma ang pamagat ng entry sa nilalaman. Oo hindi ko babanggitin si Jennifer Lopez dahil wala siyang kinalaman dito. Pero binanggit ko pa rin. Mongoloid lang.

Ano nga kaya kung nag-call center si ermats?

Recruitment: “Are you willing to work with an eternally-perpetually-forever-and-ever-changing-and-shifting schedule?“

Ermats: “asaan ang mga magulang neto??!!!?!”

END OF POST.

Even Santa Hates The Philippines’ Anti-Cybercrime Law

Tinamad ang bayag ko magsulat nitong mga nakaraang araw dahil sa puyat sa trabaho dahil kapag piniga ko pa ang natitirang katas ng utak ko ay baka wala ng lakas pumiga palabas ng tae ang mga bituka ko. Dinagdagan pa ng walanghiyang kenginang hindi pinag-isipang bagong kenginang batas na iyan.

Nag-alangan ako magsulat muna dahil na din sa madalas ko laitin ang sarili ko sa intarnet eh baka idemanda ako bigla nito. Wala akong reklamo at ayos sa olrayt naman ang etits ko sa anti-identity theft dahil hindi naman ako mayaman at sikat para mag-alala pero yung tanginiks at anampusang libel eh hindi pinagkulangutan. Mas nakakatakot magmura at mamintas sa intarnet kesa mang-rape, ganun? Tangina. Oo mas madali ang access at mas madami na rin ngayon ang may intarnet pero mas madali pa rin naman ang mag-jaywalking, kaya bakit hindi ninyo na din mahalan ang multa at taasan ang parusa nito kung ganun ang mathematics ninyo? Hindi einstein ang bayag ko at yosi lang ang luxury ko pero kung hindi maintindihan ng mga nakakaintindi ang batas na ito paano pa kaya yung kamote at saging lang ang kayang ipaulam sa utak?

Si Santa Claus medyo mahihirapan na tingnan kung sino ang naging naughty dahil may tanikala na ang karapatang magpahayag. Nagmumura na din si Satanas dahil mababawasan na ang nagpapatayan sa Facebook. Wala akong reklamo sa kaayusang dala ng intensyon ng panukalang ito pero nasobrahan ba ng libog ang mga mambabatas natin at nagmadaling kantutin tayo ng ganitong batas? Gumaganti lang ba ang mga napahiyang tinamaan ng tumalsik na tamud at lintek na kopyador na senador? Malapit na ba ang eleksyon kaya kailangan na naman magpataasan ng ihi at magpalakihan ng tite sa buong Pilipinas kong mahal? Nagtatanong lang. Huwag po, huwag po.

Mambabatas ka, pero nanunungkulan ka sa amin. Kapag may puna kami huwag ka mayabang sumagot. Ayos lang namang ‘di ka makasagot kaagad eh, mas pogi pa yun, huwag ka lang dudura ng sagot na hindi pinagkulangutan ng pag-iisip.

Madaming nagugutom pero hindi natin dapat madaliin ang paglaga sa kamote dahil baka makasama pa ito sa mga gusto nating pakainin. May mga kamote gaya ng kamote’ng kahoy na nakakalason kapag hindi naluto ng maige at maayos.

Politicians are like diapers, we need to replace them regularly. Lalo kapag punum-puno na ng shit.

Even Santa Hates The Philippines’ Anti-Cybercrime Law

Tinamad ang bayag ko magsulat nitong mga nakaraang araw dahil sa puyat sa trabaho dahil kapag piniga ko pa ang natitirang katas ng utak ko ay baka wala ng lakas pumiga palabas ng tae ang mga bituka ko. Dinagdagan pa ng walanghiyang kenginang hindi pinag-isipang bagong kenginang batas na iyan.

Nag-alangan ako magsulat muna dahil na din sa madalas ko laitin ang sarili ko sa intarnet eh baka idemanda ako bigla nito. Wala akong reklamo at ayos sa olrayt naman ang etits ko sa anti-identity theft dahil hindi naman ako mayaman at sikat para mag-alala pero yung tanginiks at anampusang libel eh hindi pinagkulangutan. Mas nakakatakot magmura at mamintas sa intarnet kesa mang-rape, ganun? Tangina. Oo mas madali ang access at mas madami na rin ngayon ang may intarnet pero mas madali pa rin naman ang mag-jaywalking, kaya bakit hindi ninyo na din mahalan ang multa at taasan ang parusa nito kung ganun ang mathematics ninyo? Hindi einstein ang bayag ko at yosi lang ang luxury ko pero kung hindi maintindihan ng mga nakakaintindi ang batas na ito paano pa kaya yung kamote at saging lang ang kayang ipaulam sa utak?

Si Santa Claus medyo mahihirapan na tingnan kung sino ang naging naughty dahil may tanikala na ang karapatang magpahayag. Nagmumura na din si Satanas dahil mababawasan na ang nagpapatayan sa Facebook. Wala akong reklamo sa kaayusang dala ng intensyon ng panukalang ito pero nasobrahan ba ng libog ang mga mambabatas natin at nagmadaling kantutin tayo ng ganitong batas? Gumaganti lang ba ang mga napahiyang tinamaan ng tumalsik na tamud at lintek na kopyador na senador? Malapit na ba ang eleksyon kaya kailangan na naman magpataasan ng ihi at magpalakihan ng tite sa buong Pilipinas kong mahal? Nagtatanong lang. Huwag po, huwag po.

Mambabatas ka, pero nanunungkulan ka sa amin. Kapag may puna kami huwag ka mayabang sumagot. Ayos lang namang ‘di ka makasagot kaagad eh, mas pogi pa yun, huwag ka lang dudura ng sagot na hindi pinagkulangutan ng pag-iisip.

Madaming nagugutom pero hindi natin dapat madaliin ang paglaga sa kamote dahil baka makasama pa ito sa mga gusto nating pakainin. May mga kamote gaya ng kamote’ng kahoy na nakakalason kapag hindi naluto ng maige at maayos.

Politicians are like diapers, we need to replace them regularly. Lalo kapag punum-puno na ng shit.

10 Reasons Why I Blog (na alam ko)

1. Anti-cancer. Maidura ko lang mga pukinang latak ng utak ko sa badtrip na maghapon o isang linggo’ng hindi-kasing-ganda-ni-Maja-Salvador-na-gumigiling ay isang paraan ko na rin para relyebuhan ang stress ng bayag at ng kaluluwa ko. Mahirap ipunin ang stress, baka lumabas ang utot sa bibig.

2. Environment-friendly. Kahit pa sabihin nilang naglalabas ng chloro-fluoro-carbons ang mga gamit na de-kuryente eh matipid pa rin ito kaysa pumutol ng puno para sa papel na gagamitin ko sa pagsulat. Hindi rin kasi madali magsulat sa upuan ng bus o sa dingding ng banyo, inconvenient. Gaya ng ang pagsoli ng toothpick sa lalagyan pagkatapos gamitin ay environment-friendly, ganun din ang pag-blo-blog.

3. Resbak. Dito ko lang puwede barahin ang nanay ko nang walang lumilipad pabalik sa akin na mura. (Insert evil laugh here) Ganunpaman mahal na mahal ko yun. At siyempre dito ko rin puwedeng balahurain ang sarili ko ng padisente. Self-depreciation is the highest form of humor.

4. Spreading the good word. Kaysa naman kausapin ko kada tao at malibog na asong makasalubong ko, mas mabilis at epektibo ang intarnets. Kahit madalas kabastusan ang laman ng mga dinudura ko eh may aral naman akong iniiwan sa dulo ng mga posts ko. Gaya ng huwag ninyo ako gayahin dahil tamad ako, at madaaaaaami pang iba.

5. Laughter is the best medicine. May kaugnayan sa unang dahilan sa taas, pero gusto ko puntuhin yung pagpapatawa mismo. Hindi ko alam kung kailan ako natutong magpatawa sa pagsulat pero kung may kokontra man at sasabihing hindi ito totoo mamatay ka na. I hate you na. Pero kahit ako lang ang natatawa sa mga posts ko at least mas maaga kayong mamamatay.

6. Nobel prize. Nakakatuwa na may mga nauuto sa mga sinusulat ko at parang namamalikmata at napapakomento. Lagi akong magpapasalamat sa oras na binibigay ninyo although imposible mangyari yung “lagi” dahil kailangan ko din naman tumae at matulog, salamat talaga.

7. Save the universe. Kahit wala akong balidong patunay na binasa ng administrasyong Arroyo at sinusubaybayan ni PNoy ang blog ko, alam ko pa din. At kung sa maliit na paraan ko ng pagiging satiriko at sarkastiko ay may mga mamumulat ang itim na tumbong, okay na din ako kung maligtas ang mga kaluluwa ninyo.

8. Tropa. Hindi madali magscreen sa kalye ng mga sira-ulo at gago’ng tao na kagaya mo ng trip. Kahit hindi mo man sila kasama ng pisikal, yung alam mong may kapareho ka ng trip o may sumasang-ayon sa trip mo kahit pa nakatira ang bayag ng gunggong na yun sa Middle East eh kuwela pa rin yun.

9. Para yumaman at sumikat. Di pa ako mayaman at hindi ko pa rin alam kung paano ko yun gagawin sa pamamagitan ng pagblo-blog pero di pa ‘ko sumusuko. Oo sikat na ako, biruin mo alam na ng pamangkin ko na may blog ako.

10. Masaya. Pagsamahin mo lahat ng dahilan sa taas, ito na yun. Nilagay ko pa rin kasi baka hanggang ngayong tapos na ‘tong poste ko ay hindi mo pa rin nahalata, napagtanto, at napansin.

Darkest Hour: Sinabi Mo Pa

May mga pelikulang dahil wala kang magawa o lasing at tulog lahat ng kakilala mo o naghihimagsik ang langit sa labas o may hangover at nagtatae ang syota mo kaya hindi makalabas ng bahay ay mapipilitan ka na lang payakap sa sofa at panuorin ito. At dahil wala kang no choice ay ilalatag mo ang mood para panuorin ng kilig-bayag ang anumang dvd’ng makita mo sa tabi ng player.

Ito ang nangyari sa akin kanina. The Darkest Hour. The movie. The experience. At bigla akong naging film critic.

Salamat muna sa tropang si Cholo kasi siya ang nagrenta ng DVD, hehe. Heto na nga, dose oras akong tulog at nang maalimpungatan si pototoy ng madaling araw ay bumangon ako para magkape. Tingin sa sala at presto may dvd, The Darkest Hour. Habang hinihimas ko nang nakapikit ang mug at sinisinghot nang nakapikit ang mainit na kape ay piningger ko ang player at ipinasok ang disc. Game.

Ambisyoso ang umpisa, dalawang american yuppies na pumunta ng Moscow para sa isang business transaction. At kung saan pagdating nila ay malalaman nilang natarantado lang pala sila ng mga tarantadong illegal recruiters na galing ng Pilipinas. Hinde, hindi ganun. Nalaman nilang inagaw sa kanila yung deal. Kaya gaya ng anumang disappointment ang gamot lang ay alak, yan ang batas, hindi paglaslas ng pulso gamit ang blade, kaya ang sumunod na eksena ay sa isang club kung saan makikilala ng dalawang mokong ang dalawang babaeng characters. Masyado kasing pilipino kung sa jeep o sa MRT sila magkakakilala. At makikita din nila doon ang lalakeng umagaw ng deal sa kanila. Nakakapagtaka lang dahil walang sapakang nangyari. Tanamits kung ako yun basag ang mukha mo. Bumiyahe ako ng kalahati ng mundo para sa isang business tapos ganun, agawin nga yung pc ko sa trabaho ng walang pasintabi naiinis na ako eh.

Dito mag-uumpisa umangat ang tema ng pelikula, lumamig ang kape ko at kakasindi ko ng yosi. Ipapakilala ang mga walanghiyang walang pangalan na aliens na may planong sakupin ang buong mundo. Oo, kasama ang Pilipinas, pero hindi mababanggit sa pelikula. Una, mamamatay ang lahat ng ilaw at lahat ng may kinalaman sa kuryente (hindi ko alam kung pati ang mga gagong kolektor ng kuryente dito sa amin sa Dau) at lalabas ang mga utaw sa kalye. Pangalawa, may ilaw na guguhit sa langit, parang may pino-photoxerox si Papa Jesus, at maghuhulugan ang mga hindi mo mawaring ilaw, at syempre doon na mag-uumpisa ang patayan. Detalyado ano? Hahaha. Lahat ng ipapakitang patayan ay mangyayari sa loob nung club, makakaligtas ang mga nasabing bida, magkukulong muna sa kitchen ng club ng ilang araw, bago maisipang lumabas. At hindi ko mawari kung bakit sa sobrang takot mo nakakita ng nakukuryente’t inaabo at may kasama kang mga bebot sa iisang kuwarto ay wala man lang kahit halikang nangyari. Nyeta.

Itutuloy ko pa ba? Paglabas nila wala nang tirang utaw sa labas, nagkalat ang mga kotse, tahimik ang mga kalye, parang kinabukasan lang pagkatapos ng bagong taon. Tatakbo ang pelikula sa paglantad ng kahinaan ng mga lintik na ilaw, pagdiskubre kung ano ang pupuksa sa mga bayag nila, at pagpaparamdam sa nanunuod kung gaano kalaki ang pinsala. Visuals? Hinde. Babasahin lang nung isang babaeng tauhan ang mga huling balita bago muntik magunaw ang mundo. Ang saya. Pero ang ganda ng Moscow.

Tangina nagugutom na ako. Sa puntong ito na nagsusulat ako, hindi kaninang nanunuod pa.

Cutting the crap short, tanginiks at bantrip lang ang anak sa pinalakaang tabing na katuray na ending ng pelikulang ito. Tinapos ang pelikula nang hindi pa naliligtas ang buong mundo. Ni hindi pa nga sila nakalabas ng Moscow. Ano yun dahil nasa submarine na sila sigurado na buhay nila? Pati ng mga magiging anak nila? Ko? Nasaan ang pukining hope and everything positive doon?? Huhulaan ko??? Kaya nga pelikula para ikuwento mo hindi ba?! Ano yun nanunutil ka para sa sequel? Nampakshetnes.

Credits pa din sa sipag at sa talento ng lahat ng taong gumawa nito pero tangina lang talaga, sayang.

Ikaw, anong pelikula ka pinakanainis?

Kung Hindi Lang Kita Nanay (An unsent letter to Ermats, obvious ba?)

Hindi ko naman masabi sa iyo lahat neto kasi malamang kapag naupo tayo para magkuwentuhan eh pinamasahe mo na talampakan mo, at nagtatalo na tayo sa kung ano ang kahulugan ng madiin at hindi. May ADHD ka kasi, hehe. Pero ayos lang sa akin, pasensyoso naman ako, na malamang hindi mo namana sa akin, hahaha. Ganun ka lang talaga, aning ka, kaya kita mahal. Mahal kita kasi ikaw ang nag-lock ng gate at pintuan pero papa-check mo pa rin sa akin. Ang malupit pa, ako ang pumatay ng kalan at pumihit ng tangke ng gas eh papa-check mo pa rin talaga sa akin. Level 99 ang OCD mo ano? Pasalamat ka nanay kita, hahaha.

Pero pasalamat din ako sa iyo kasi kung hindi ka OC-OC eh binalot mo na lang ako siguro ng aluminum foil at sinilid sa Ziploc pagkatapos mo ako inire. Hindi ko lang talaga sigurado kung ayaw mo lang sabihin sa akin na nung inire mo ako eh bumuka ang lupa at bumulwak ang apoy at humalakhak ang doktor. Pero tingnan mo ako maski na sira ulo eh napalaki mo ng maayos. Maski nga mga hindi mo tinuro sa akin ginagawa ko eh, biruin mo all this time hindi mo sinabi sa akin na puwede magsuot ng hindi pares na sapatos? At medyas? At puwede ipalaman ang V-Cut sa pandesal?? Hayaan mo napatawad na kita. Muah.

Kung alam ko lang kung gaano ka ka-maimpluwensiya sa school ko noon dahil principal ka eh sana nagtayo ako ng sindikato. Sindikato ng ice candy, buwahaha. Sana pala nagtayo pa ‘ko ng fraternity, nampakshet. Pero okay din yun kasi kung hindi ka nag-teacher hindi ko na-experience ang first kiss sa first grade, tanginiks astig ka nun andami nating papel sa bahay puro guhit at sulat ginagawa ko buti na lang hindi ako naging columnist, as in sex columnist sa dyaryo ngayon. Dati pa nga gumuguhit ako ng pusa pero ang sabi nung kaklase ko sa grade one mas mukha daw puke. Tangina saan siya nakakita ng puke sa edad na anim na taon at nasaan ako nun??

Pagdating ng grade 5 doon mo ako napilit mag-aral sa catholic school. Kung alam ko lang ayaw mo ng kunsumisyon kaya mo ko pinalayo. Pero ayos lang ulet, mas naging okay kasi mas madaming tsiks. Tsaka dun ako natutong maging independent. Pero promise umiyak ako at nanginig ang bayag ko nung first day ko ulet sa school, kasi wala ka, kasi naisip ko kung bigla ko matae eh ang layo ng bahay natin pukinangina hindi ako komportable sa ibang inidoro. Pero laking pasalamat ko na dun mo ako pinag-aral, kasi malamang kung hindi sa catholic school eh malamang di ko natutunan maging kasing-pilyo ko at baka nag-pari na lang ako. Syempre gusto mo magka-apo. At syempre magtatampo mga itlog ko. Anyways hemingway wika nga natin pareho eh everything is perfect in God’s plan. Kahit di ako natapos ng kolehiyo eh andami ko natutunan sa mga pinagdaanan natin. Oo ang sarap isipin na kung hindi ko ganun kamahal ang trigonometry at physics na inapply ko sa pagbi-billiards at pati online gaming eh di sana ako na ang may-ari ng Globe ngayon. Pero ayos na din na natapon ako dito sa Pampanga kasi andami ko natutunan at natututunan pa. At walang nanggigising sa akin ng sobrang aga puwede ako matulog ng matulog, yahaha. Sabi ko nga ikaw ang alarm clock na hindi ko puwedeng i-set anong oras at hindi kailanman ever ma-snooze.

Pero nakaka-miss ang pinakbet at chop suey mo. At utang ko din sa iyo bakit ako marunong magluto. I’m sure miss mo din ang adobo ko ano, hehe. Pucha gusto ko na umuwi diyan Meh. Pramis.

Huwag kang mag-alala hindi ako tumitigil mangulit kay Papa Jay. Naa-aning ka lang diyan kasi wala kang nabubulyawan. At oo nami-miss ko mga pananabon mo. Sa ngayon yang TV na lang muna sigawan mo, yahaha. Ayos lang ako dito, huwag ka masyadong praning hindi kerengkeng tong bunso mo.

Lagi ko to sasabihin sa iyo, ipaglalaban kita ng pitikan ng bayag kapag may umagaw ng remote control mo. Makahanap man ako ng prinsesa eh you’ll always be my queen. Pasalamat ka naging nanay kita, haha. Salamat dahil showbiz kang nanay ko, salamat dahil kung hindi dahil sa daily SONA at sa wicked rap skills mo eh hindi ako natuto ng pasensya, salamat sa mga turo mo na akala mo lang ay hindi ko pinapakinggan, ayoko lang aminin sa harap mo na lumalabas na mas matalino ka sa akin kaya kunware matigas ang ulo ko. Salamat sa lahat. Kung hindi lang kita nanay, hindi ako si Yin.

Huwag masyado mainit ang kili-kili. Love you, Ermats.