Bakit Blue Ang Facebook?

Questions. Eternal, stupid, intelligent, pasikat, curious, pilosopo, sarcastic, satirical, o ewan lang.

Ano ang pinaka-importanteng tanong? Ano ang pinakamahirap na tanong? Sino ang makakasagot nito? Kung may makakasagot nito, siya rin ba kaya may tanong din? At kung mayroon nga, sino ang makakasasagot noon? Eh kung wala na siyang tanong, ano susunod?

Ano ang silbi ng mga ginupit na kuko?

Puwede bang magkuwento ng walang tuldok at puro tandang pananong sa dulo? At kung may makakagawa nun, guwapo ba siya? At kung hindi, ibig na ba agad sabihin nun hindi ka pangit? Eh kung pangit ka nga, aangal ka ba? Bakit? May mangyayari ba? Mabubusog ba ang mga nagugutom kung puwedeng magkuwento ng puro tanong lang?

Bakit nga ba blue ang kulay ng Facebook?

Kung nagtatanong ang tao kung may Diyos ba, nagtatanong din ba kaya Siya kung totoo ang mga tao? Sino naman kaya ang pinakaunang taong nagtanong kung ano ang lalabas kapag piniga niya ang dede ng baka? ‘Di ba?

Tinatanggalan ba ng etits ang mga lalaki kapag kaluluwa na sila?

Kailan dapat nagtatanong? Kapag badtrip? Kapag basag? Sino ang mas matalino, ang nagtatanong ba o ang sumasagot? Eh paano yung nakikinig lang? Lumalaki ba ang bayag mo kapag tumatalino ka? O tumatalino ka kapag lumalaki ang bayag mo? Kung tumatalino ka at sinabi niya, ibig ba sabihin nun na nakita niyang lumaki ang betlogs mo? Nakakalito na ‘di ba?

Ano ang pinakamagandang ipangalan sa wi-fi?

Ikaw, ano tinatanong mo sa sarili mo? Kung bakit ka niya iniwan? Kung kailan ka yayaman sa pera? Kung magugustuhan niya ang post mo? At sasagot ka naman?

Hindi kaya tungaw lang ako na pumoposte ng ganito? O ikaw na nagbabasa rin naman? May subliminal message ba sa likod ng lahat ng bagay? Pati sa tuwing makakaapak ka ng tae? Nagtatanong lang ako di ba?

Angels On Booze (A Chapter In My Jar Of Beautiful Flies)

I wrote the most beautiful of essays. Yes I take the possibly most annoying arrogance to say this. But this is not an essay. And now I’m not even sure if I ever did write any essay, so to speak. My oxygen-deprived, carbon-monoxide-fed lungs has temporarily shut away the old-school-Greenday filled air that needs to reach the depleting mass of tissues inside my skull. Fuck. Too much for a brainbleed. In short, I’ve had enough of that dumb-faced prosecution solon in the impeachment trial on tv. I smoked three cigarettes watching him insist shit trying to make a point but was just eaten alive by the monster leprechaun senator that I admire. For shit’s sake dude, you’re a lawyer. It’s not what you say, it’s how you say it. And this goes for all of us taxpayers, they’re lawyers, it’s how they say it, not what they say. Nuff crap. I should have smoked those cigarettes while watching Maja Salvador dance.

For the past three days Urbandub has kept shouting to my ears through my stupid earphones that the fight is over, Steph Bloom has been singing in graceful irony that Kelly Clarkson cover, Coldplay has kept resounding poignantly in my head. We are over. It came from both of us. My ears can easily replace that with any song by Beck. I just don’t want to believe that because of our hard-headedness we can pretend we are ready to dump our plans and dreams, for Yuri. My dumb face and my currently stupid decision-making skills are not ready. I don’t think you are either. Because I have known you for this long now. But if you play this phase hard and keep the strong so-called will then this time out of want and love of Sesame Street and happy endings then be it yet still I will call on them fairies of our four-chambered involuntary muscles.

The angels have been sober and now they’re on booze again. Wether they drink in celebration or in mourning, I will stand from afar and watch as the same annoying-pedestrian-walking-contradiction-foul-mouthed-child-hearted-dopamine-addicted jackass. Another chapter in my life I call A Jar Of Beautiful Flies. Everything is a phase. Life plays the music, we dance to it. It doesn’t matter if it’s a good dance as long as you do. Life fucks us, we fuck back. And again like I redundantly say, we fuck back happy. In this chapter there are no battlescars but enchantmentprints. This chapter may be over but not my book. I am its author and it ends the way I want it to. This is not a blogpost to rant but to rekindle the creative juices that I have long ignored. This is not a piece to nurse any melancholy because it never exists in my arrogant mind. I could have just kept this in my head or in my dusty journal but I want to share it just in case I fool any of you into believing that happiness never leaves but is only covered by the cloud of misunderstanding in our hearts. And with this I end this fucking blogpost with my favorite line,

I am the master of my fate.
I am the captain of my soul.

Balut Vendor (An Inspiring Story)

Ito maganda sa crib ni papa jay, walang katok-katok basta pumasok ka lang welcome ka, maski ikaw ang may katok. Oo, ang sira ulong aba ninyong stripper slash bayani blogger slash kuwentista ay tumambay sa crib ni papa Jeesus. Pagpasok ko sa loob gaya ng lagi hinihintay ng mga tao si Katy Perry padre. May mga bakante pa namang upuan pero I chose to choose na piliin ang option sa pagpipilian na huwag umupo at tumayo na lang sa may likuran. May bentilador kasi. So to shorkat the long story short sa mas madaling salita pero mahaba i-type eh dumating na si father. Wala siyang kasamang mga bouncers, mga sakristan lang tsaka mga chicks niya. I mean mga lola na members ng hindi ko sure.

Bigla ako napaisip kung panahon na ba ng avocado o favorite ni padre ang pandan kasi matingkad na berde ang kulay ng abito niya. Unang first time ko kasi makakita, hindi ng avocado, pero ng gaya ng suot niya. Si lola lang alam kong mahilig sa mga kulay prutas. Ang una kong dasal ay “tanaydana sana huwag kapampangan, sana huwag kapampangan..” kasi mag-aapat na taon na ako dito sa Pampamga at ang naiintindihan ko lang na nira-rap ng pari ay ang salitang “domingo”. And thank you my betcha by kulani wow napangisi ako kasi inggles ang bungad niya. Nosebleed pa rin naman ang inggles pero at least alam ko bakit ako nino-nosebleed. Korek? Korek.

Nung dati sa Pangasinan nagsisimba ako para magdasal at makita ko si singket, ngayon para magdasal na lang. Those were the days, nang di makakapunta ng simbahan kapag hindi nakaporma. Ngayon kahit punit pa pantalon ko at naka-tsinelas lang que ver. Hindi dahil sa kawalan ng respeto pero dahil alam ko kung ano ang ipinupunta ko. May angal? Ayun yung eks sa gawing kanan sa itaas, click mo na lang. Wala? Mahusay, anak ng katipay. Eh bakit pala di na lang ako magdasal sa apartment o sa jeep o sa banyo na lagi at hanggang ngayon ko pa ring ginagawa? Ano ba pagkakaiba ng nasa loob ka ng crib? Hindi naman ako magpapakahenyo o magkukunwaring may matalino akong sagot kahit mayroon naman, simple lang, iba yung ingay eh. Yung alingawngaw sa loob ng simbahan, yung lamig ng hangin, yung timpla ng ilaw, yung ibang klaseng katahimikan kahit may baby na umiiyak o may batang sumisigaw. Parang tulog yata ang pinunta ko? Wahaha. Hindi din. Basta. May mga bagay na sinasabi nating pangit dahil yun ang nakagisnan natin pero kung iibahin mo ang pananaw mo eh hindi pala. Koneksyon? Wi-fi. Hindi mo na-gets? Sorry wala sa Google ang sagot. Hindi pa pala ako nagmumura ano? Pucha. Ay mali, meron na palang pakshet sa mga naunang talata. Relevance? Wala. May mga bagay tayong ginagawa dahil nakakagaan sa pakiramdam natin, wala naman tayong masamang intensyon, at isa sa mga yun sa akin ay magmura sa blog ko. Outlet ko ng negativity, using what for others is “negativity”. Pagmumura. At ganun ko kausapin ang Diyos, I speak to him like I would to a friend or isang matanda na I respect but not out of fear. Teka balik tayo sa crib. Next paragraph.

So ayun halong inggles at tagalog ang misa habang ako nakikipag-mental telepathy-han sa nasa itaas, di ko na sasabihin ang dinasal ko pero gago ako kaya babanggit ako ng isa. Universal peace. O di ba, panis Miss Universe, hanggang world peace lang. Miss Universe nga tapos hindi ninyo naisip yun? Dahil ba sa tingin ninyo sa earth lang may away? Paano yung mga asteroids kung sila nagrambol? At dumayo sila dito? Taena naalala ko tuloy sinabi ko noon, “Lord if Joseph Estrada will be president again give us a sign, paulanin mo ng asteroids”. Noon yun. Idol naman kita maski paano. Time na ba para sa wicked quotes konekdadats ko? Sige next paragraph.

So again to cut the long story short kasi hindi mo naman paiiksiin kung maiksi na dahil aksaya lang ng oras yun pero puwede din naman pero dahil nasabi ko na eh let’s cut the long story short na lang. Game? Game.

Hindi ko natapos ang misa pero nasabi ko ang gusto ko sabihin sa Kaniya, may ipagyayabang na naman ako sa tamad na sarili ko na nagawa ko, matatag pa rin ang binanggit ko last year na hindi ako mawawala sa linya ng gusto kong patunguhan at isa sa mahabang listahan ay ang pagtambay sa crib ni Papa Jesus, kahit iregular na parang mens, and the sun is the center of our solar system. Everything is perfect in God’s plan. He thinks, we act on it. Pray, but keep rowing to the shore. Kapag may boy bawang, tangina dapat may suka. Karamihan sa atin pagdating ng Pebrero nakakalimutan na ang mga inumpisahan. Baka nga pati ako. Kaya nga sabi ko gagawin ko lahat para ipaalala sa sarili ko. Kung may nagtatanong kung sinulat ko nga ba sa noo ko ang reminder at ginawa kong wallpaper ng phone ko si satanas, tingin ninyo?

Ano nga pala koneksyon ng title sa poste ko na ‘to? Wala.

Top 10 Reasons Why I Should Blog Again

Krrrk-krrrrk.. (buffering)

Taena.. tulong.

mas de dos y medio no jodas decada

It’s been God-knows-how-long nang bumuka ang lupa sa paligid, bumulwak ang apoy, humalakhak ng malakas si satanas, nagkantahan at nag-creepwalk ang mga anghel. Umire ang langit, umutot si ermats, at nalaglag ang sanggol na nasa Ziploc, may hawak na lapis, bagong tasa, pwede panusok ng pisbol. Noon naisip ng langit na kakailanganin nila ng cctv camera umaandar ng 24/7.

Pagkatapos ng after mahigit dalawang dekada, ano wut up na? Kuntento na ba ang bayag ko? Ang alam ko only lang ay hindi hinahanap ang contentment, hindi ginagawa, kasi kung oo dapt may tindahan neto. Ang umangal puti ang burnik. Meron na tayo lahat neto, hindi ng puting burnik, yung contentment, pagaganahin na lang. Kapag nabasa mo ito Lio Loco puta ka huwag mo sasabihing isa na namang pre-birthday post ‘to dahil oo tama, hahaa. Pero hindi hindi isa na naman sa madaming nakakasawa, dahil nag-iisa ako, at mayabang. Hindi ako hahalakhak, seryoso ako. hakhak.. hutahena, may plema. Hindi pa ako kuntento pero sigurado ang bastos kong puso na doon ako papunta. Dahil na rin siguro atay at pusong bata pa rin ako at isip tokneneng at madaming gustong gawin gaya ng sumigaw ng “holdap” sa bangko.

Gusto ko pa rin kumanta gaya ni Jeff Buckley. Shit, man. Pramis bibili ako ng gitara at tutugtugin maghapon yung “hallelujah”. Gusto ko pa rin mag-drums at tumambol ng tumambol hanggang samagmura ang mga braso at binti ko. Puta. Gusto ko pa rin tumalon sa 10th floor at bumagsak sa pool. Gusto ko pa rin sumakay ng shopping cart at magpagulong pababa sa 252 steps ng Our Lady of Lourdes sa Baguio. Kung may kasing-sira-ulo ko man lang na gusto sumama sa akin at i-video lahat nun. Nananawagan ako, libre yosi lifetime. hahaa.

Anyways hemingway, may mga bagay na hindi talaga ibibigay ng langit. Gaya ng mahuli mong umiihi si Batman o aminin ni Spongebob sa TV na bakla siya. O minsan pakipot lang ang langit kailangan mo mangulit ng mangulit. Malay natin tine-test-test lang pala gaano ka-how much ang patience natin. Pero never na hindi nakikinig ang langit, although minsan iisipin mo yung ibang prayers ko yata sa porn inbox niya napupunta hahaha, junk, hindi totoo yun. Minsan nga wala kami pulutan nagdasal ako ng taimtim kay Papa Jay bigla na lang nasagasaan yung aso ng pinsan ko. Opo, kumakain ako ng karne ng aso, paumanhin sa mga dog lovers, dog lover din ako, nasagasaan yung pinag-uusapan, neh. Sumalupa ka nawa, Shuriken. Mahal na mahal kita, mishuu. Nami-miss ko paano mo dilaan ang— mukha ko. May mga hiniling ako na matagal bago Niya ibinigay. May mga hiniling ako noon na tinigilan ko na noon pangungulit noon pero ng malimutan mo na noon bigla dadating noon. Parang si ****** noon. Tsaka yun nga isa pang pangarap ko na mag-porn na si Maja Salvador hindi ko pa tinitigilan eh.

Tatlong taon na three years na rin ako rito here in Pampanga, you know. Yeah, coño ako, bakit and why. Tatlong taon. Deym. Nabaluktot lang lalo dila ko dito ay. Pero tumigas in a good way? Powks, hmmm, ano na naman iniisip mo, hehe. Naalala ko nun bigla ‘ko dinakma ni Papa Jay sa garter ng brief at tinapon dito, at nalaman na ang ebon ay itlog kasi nga galing siya sa ibon. Yung mga dati ko ginagawa di ko na nagagawa. Pramis palalakasin ko ulet baga ko. Kakanta na let ako gaya ni Jeff Buckley. Mangnenenok ako ng drumset at tatambol ako maghapon magdamag kahit hindi sing-galing ni utol Travis pero gago humanda ka. At magpo-poste ng mahaba, gaya neto.

Buhay pa rin ang proud annoying pedestrian na ako, ang walking contradiction, nangungulangot kung saan-saan, dahil ang kulangot parang pag-ibig na bigla na lang nabubuo kapag mausok at kapag napabayaan at lumaki eh nakaka-choke din kaya siguro ganun din kadali bilugin at ipitik para makahinga ng maayos. Sira-ulo pa rin ang hutahenang akosiyin at ang crib na ‘to at ang konsepto ng constructive terrorism at absolute wordplay ay buhay pa rin. Maulan sa labas.

Maulan sa labas. I choose to not have a so straightforward post kahit na hindi ko alam ang totoong ibig sabihin ng straightforward pero hindi rin gaano ka-senti pero kasi putanginang jeff buckley kumakanta habang nagta-type ako. Kaya dahil hindi ko alam ang ibig sabihin ng salitang yan eh tangina niya, haha. Pero hate ko pa rin si Kris although hindi ko na madalas makita si Boy Abunda sa TV napatawad na kita dahil hindi na maalimuom ang panunuod ko ng TV ngayon. Kay Mike Enriquez sana mag-radyo ka na lang. Pero putanginangineks na naman bakit pala kanina nagbukas ako ng TV eh televised ang DZBB?? Anak ng nagkakantutang palakang may payong, oo.. Sa SONA ni PNOY, ito lang masasabi ko, NASUSUNOG ANG PILIPINAS KONG MAHAL. Kay Manang Glo, pagaling ka. Honga siguro kung totoo man o hinde mga bintang nila sa ‘yong magnanakaw ka at mga kasama mo, idol pa rin kita. Hindi ka napatalsik eh, neh? Si Erap na bigotilyo nga nahugot nila bayag niya sa Malakanyang pero ikaw na hunano ala sila nagawa neh? Hindi kita idol as in yung mismong ikaw pero maangas ka gaya ng maangas ang tae ko kahit mabaho ito.

Ano naman ba mensahe ng poste’ng ito na dapat kadalasan ay meron dahil ang crib na ‘to ang magliligtas sa sangkatauhan at sangka-smurfs-an? WALA.

Sige mag-iisip ako. Hmmmm… Dial ng ilong. Pingger. Daliii… Labasan ka na utak kong magaling.

Kapag late ka na huwag mo sungitan ang driver dahil mabagal ang takbo at humihinto pa sa bawat kanto. Gumising ka ng maaga, tanga. Kapag mapait ang kape mo huwag mo pagalitan yung nagtimpla, pagalitan mo yung kape, nakiusap ka na nga eh, nang-utos pa. Kapag bitin ang ininom, may acetone palagi sa tindahan. Kapag bigla umulan at wala kang dalang payong murahin mo yung ulan. Kapag hindi masarap ang ulam kagatin mo daliri mo.

Ano mensahe dun? Hindi ko din alam. Hindi tayo ang maiinis sa buhay. Tayo ang mang-iinis sa buhay. We can always be crazy and be crazy enough to forget things that disgust us but shouldn’t be crazy enough to hate people. Nasusugatan ka pero we have to be proud of our battlescars. Life dont fuck us. We fuck life. and fuck it happy. Kapag may hindi ka gusto sa buhay mo imbes na mag-complain ka tingnan mo bakit pine-present sa iyo ang event na yun, siguro may mas malalim na mensahe pa kesa dun sa nakikita natin o sa gusto nating makita. Kumain na ko neto ha, haha. Ano pa kaya kung hindi. Baka formula pa sa quantum physics ang ma-type ko dito.

Pero oo magbeberdey na ko kaya may berday-post ako. I owe it to people who read and have been reading my posts. I owe it to the drugs they take making them believe that my posts have meaning and value. I owe it to TV and them fucking personalities who sensationalize life and make it appear normal to show us how people live like rats then toy with their emotions. I owe it to people who think they think for people but think only for themselves. I owe it to all you friends that matter. I owe it to life itself. I owe it to him upstairs who watch us 24/7 with his cctv who seem to not care for most of us but i tell you He does. He fucking does.

Hindi ito signature akosiyin post kapag walang mura. Hutahenampucha.

isang malaking kaastigan

“appreciation is the heart’s way of saying ‘thank you’. if it can’t happen, hostility shouldn’t either, at least.”

– nabasa ko sa upuan sa bus. pagkatapos ko isulat.

 

ako: boss, yosi.

driver: oy, salamat. you hitting on me, nigga?

ako: nakatayo lang ako huminto ka. i wasn’t lookin’ when i stumbled onto you, musta been fate.

driver: sure. friggin’ pimp. saan ka?

ako: ‘di ko alam. saan ba tayo?

driver: anywhere but here. tsaka may sakay pa tayong isa. teka asaan na yun?

ako: bumaba na kanina, tumalon.

driver: loko’ng yun. taena.

ako: taena. mo-fuckaz.

driver: lampas ka na ah, di ka pa ba bababa?

ako: we touch, i feel a rush. we clutch, it isn’t much. but it’s enough to make me wonder what’s in store for us..

driver: sus, bola. go play with them goddamn mo-fuckin’ balls.

ako: i’ll do whatever it takes. when i’m with you i get the shakes, my body aches. when i ain’t wit you i have zero strength.

driver: got a lot of friggin’ baggages. you sure you not gettin’ off this stupid ride?

ako: love is evil. spell it backwards and read: “evol”. but when i say evil, i mean wicked. phat. sick.

driver: positively.

ako: yeah i wish you gettin’ it.

driver: dito ka na ba?

ako: pinapababa mo na ‘ko?

driver: di pa. pero parang gusto mo na.

ako: fuck it. ambilis mo ano gusto mo tumalon ako..

driver: sukli mo..

ako: sa haba ba naman ng pinagkuwentuhan natin hihingi pa ba ako ng sukli, loko. di naman ako humihingi ng sukli eh, huwag mo ko itulak kung gusto mo na ‘ko bumaba ibaba mo lang ako ng maayos..

driver: doon ka ba lagi nag-aabang?

ako: minsan. madalas.

driver: we never know if our stars will align again.

 

i’m a space-bound rocketship and your heart’s the moon and i’m aimin’ right at you, right at you..

diskaril pt 2

isang madaling quickie lang. there goes one for over-exaggerated redundancy. my head is pregnant with lies and thoughts. walang draft. signature spit the shit out of nothing ni yin. mayroon akong 4 minutes 50 seconds bago matapos ang pinapakinggan kong kanta para matapos ang post na ito. taena mo eddie vedder bagalan mo kumanta.

umuulan ng karayom, blade at bubog.

bumabaha ng irony.

kakanta na lang ako.

miss na ulit kita ayesha.

she once believed.. in every story he had to tell. one day she stiffened.. took the other side.

mukhang hindi na ako magbeberdey dito sa pampanga. malay. supplies. may pumasok sa shop. miss hindi kita papansinin kahit naka-shorts ka at bagong ligo. ano ka, artista. tangina nga pala bakit ang isang pagka-ganda-gandang kanta wala ako makitang magandang video niya. dahil hindi ang batayan lang natin ng maganda ang nasusunod. siguro. umayos ka yin. okay. umayos ka din.

walks on his own.. with thoughts he can’t help thinking. future’s above.. but in the past he’s slow and sinking.

siguro ganun talaga. hindi din. kasi kung siguro lang yun hindi dapat karugtong yung talaga. tanga lang talaga ako sa construction ng sentence o madami lang talaga ako napapansin. may mga bagay na napapansin ka sa una at ayaw mo na tanggalin ang atensyon mo. minsan atensyon lang pero minsan mas malupit. malabo? makulimlim eh. parang wala nang humahawi ng ulap, sa totoo lang madami pa, pero gawa naman tayo ng gawa ng ulap. sino ba tanginang nakaisip ng cloudseeding.

one just escapes..

and he who forgets, will be destined to remember.