KM3: TINIG (ANGAS KONG MAHAL)

Isa’t kalahating ungas ka kung hindi mo kilala ang Facebook at Twitter. Kung isa ka sa mga kagaya kong almusal ang popular na kultura dahil walang mapagpilian, o hayok at nangangati ang bayag kapag walang naririnig na bago, o mayaman lang talaga si erpats, ay dapat kilala mo ang Facebook at Twitter. At para sa iyo ang akdang ito.
 
Ang bagong pamamaraan na ito ng pakikipagpalitan ng kuro-kuro, tae, at opinyon; paghahayag ng damdamin; pagbabahagi ng karanasan; ay isang baitang sa isang hagdan ng pagbabago tungo sa kaunlaran. At kung mapagdiskitahan ng engkanto, kamatayan. Sino ba naman ang walanghiyang tinamaan ng gagong lintik ang may gustong tumahak ng daan patungong kamatayan? Hindi ba? Sigurado ako sa nanay ko ayaw niya. May mga ginagawa ang katawan na katumbas ng sangkapat lang ng isang hiblang burnik ang matalinong pag-iisip ang itinuon. At mas madalas pa sa pagkangkangan ng dalawang malibog na asong kalye, ang mga gawaing hindi sinasahugan ng tamang damdamin at kaunting pag-iisip ay nagbabadya ng disgrasya. Parang kare-kare’ng puro mani, delikado. Kaya dito mag-uumpisa ang boksing sa pagitan ng responsibilidad at karapatan. Mayabang ko bang sasabihin na karapatan kong ihayag sa sangkasaputan, ang anumang gusto ko, tamaan na ang tamaan? O responsibilidad ko ang mag-isip bago dumura, ngunit limitado? Darating sa atin ang init ng kili-kili, hindi mag-iisip at pupukol ng opinyong baluktot o hindi pinagkulangutang pahayag ng damdamin, matakpan lang ang napahiyang pagmamalaki, malinlang lang ang iba ng huwad na katalinuhan pero gaya ng hindi matututong mag-bisikleta kapag hindi nagalusan ng karanasan ang tuhod, hindi rin lisensya ang kawalan ng karanasan para sabihing puwedeng subukin gumawa ng kabarubalan. Ang sagot sa dalawang tanong? Para sa akin dalawang mabibigat na oo. Karapatan ninuman ang magpahayag sa Facebook, Twitter at mga kaugnay, at responsibilidad na magkaroon ng mapapakinabangang layunin, ang mga kabag ng utak na ibinabahagi. Dahil ang tinig na pinapakinggan ay ang tinig na marunong makinig at umintindi. Ito ang kamalayang malaya, angas na may layunin, may yabang ngunit hindi mayabang; layunin na may angas, mabagsik pero hindi mapanindak; at ang isang malaya lamang ang may kakayahang magpalaya.

Advertisements

Kung Hindi Lang Kita Nanay (An unsent letter to Ermats, obvious ba?)

Hindi ko naman masabi sa iyo lahat neto kasi malamang kapag naupo tayo para magkuwentuhan eh pinamasahe mo na talampakan mo, at nagtatalo na tayo sa kung ano ang kahulugan ng madiin at hindi. May ADHD ka kasi, hehe. Pero ayos lang sa akin, pasensyoso naman ako, na malamang hindi mo namana sa akin, hahaha. Ganun ka lang talaga, aning ka, kaya kita mahal. Mahal kita kasi ikaw ang nag-lock ng gate at pintuan pero papa-check mo pa rin sa akin. Ang malupit pa, ako ang pumatay ng kalan at pumihit ng tangke ng gas eh papa-check mo pa rin talaga sa akin. Level 99 ang OCD mo ano? Pasalamat ka nanay kita, hahaha.

Pero pasalamat din ako sa iyo kasi kung hindi ka OC-OC eh binalot mo na lang ako siguro ng aluminum foil at sinilid sa Ziploc pagkatapos mo ako inire. Hindi ko lang talaga sigurado kung ayaw mo lang sabihin sa akin na nung inire mo ako eh bumuka ang lupa at bumulwak ang apoy at humalakhak ang doktor. Pero tingnan mo ako maski na sira ulo eh napalaki mo ng maayos. Maski nga mga hindi mo tinuro sa akin ginagawa ko eh, biruin mo all this time hindi mo sinabi sa akin na puwede magsuot ng hindi pares na sapatos? At medyas? At puwede ipalaman ang V-Cut sa pandesal?? Hayaan mo napatawad na kita. Muah.

Kung alam ko lang kung gaano ka ka-maimpluwensiya sa school ko noon dahil principal ka eh sana nagtayo ako ng sindikato. Sindikato ng ice candy, buwahaha. Sana pala nagtayo pa ‘ko ng fraternity, nampakshet. Pero okay din yun kasi kung hindi ka nag-teacher hindi ko na-experience ang first kiss sa first grade, tanginiks astig ka nun andami nating papel sa bahay puro guhit at sulat ginagawa ko buti na lang hindi ako naging columnist, as in sex columnist sa dyaryo ngayon. Dati pa nga gumuguhit ako ng pusa pero ang sabi nung kaklase ko sa grade one mas mukha daw puke. Tangina saan siya nakakita ng puke sa edad na anim na taon at nasaan ako nun??

Pagdating ng grade 5 doon mo ako napilit mag-aral sa catholic school. Kung alam ko lang ayaw mo ng kunsumisyon kaya mo ko pinalayo. Pero ayos lang ulet, mas naging okay kasi mas madaming tsiks. Tsaka dun ako natutong maging independent. Pero promise umiyak ako at nanginig ang bayag ko nung first day ko ulet sa school, kasi wala ka, kasi naisip ko kung bigla ko matae eh ang layo ng bahay natin pukinangina hindi ako komportable sa ibang inidoro. Pero laking pasalamat ko na dun mo ako pinag-aral, kasi malamang kung hindi sa catholic school eh malamang di ko natutunan maging kasing-pilyo ko at baka nag-pari na lang ako. Syempre gusto mo magka-apo. At syempre magtatampo mga itlog ko. Anyways hemingway wika nga natin pareho eh everything is perfect in God’s plan. Kahit di ako natapos ng kolehiyo eh andami ko natutunan sa mga pinagdaanan natin. Oo ang sarap isipin na kung hindi ko ganun kamahal ang trigonometry at physics na inapply ko sa pagbi-billiards at pati online gaming eh di sana ako na ang may-ari ng Globe ngayon. Pero ayos na din na natapon ako dito sa Pampanga kasi andami ko natutunan at natututunan pa. At walang nanggigising sa akin ng sobrang aga puwede ako matulog ng matulog, yahaha. Sabi ko nga ikaw ang alarm clock na hindi ko puwedeng i-set anong oras at hindi kailanman ever ma-snooze.

Pero nakaka-miss ang pinakbet at chop suey mo. At utang ko din sa iyo bakit ako marunong magluto. I’m sure miss mo din ang adobo ko ano, hehe. Pucha gusto ko na umuwi diyan Meh. Pramis.

Huwag kang mag-alala hindi ako tumitigil mangulit kay Papa Jay. Naa-aning ka lang diyan kasi wala kang nabubulyawan. At oo nami-miss ko mga pananabon mo. Sa ngayon yang TV na lang muna sigawan mo, yahaha. Ayos lang ako dito, huwag ka masyadong praning hindi kerengkeng tong bunso mo.

Lagi ko to sasabihin sa iyo, ipaglalaban kita ng pitikan ng bayag kapag may umagaw ng remote control mo. Makahanap man ako ng prinsesa eh you’ll always be my queen. Pasalamat ka naging nanay kita, haha. Salamat dahil showbiz kang nanay ko, salamat dahil kung hindi dahil sa daily SONA at sa wicked rap skills mo eh hindi ako natuto ng pasensya, salamat sa mga turo mo na akala mo lang ay hindi ko pinapakinggan, ayoko lang aminin sa harap mo na lumalabas na mas matalino ka sa akin kaya kunware matigas ang ulo ko. Salamat sa lahat. Kung hindi lang kita nanay, hindi ako si Yin.

Huwag masyado mainit ang kili-kili. Love you, Ermats.

2011 Dubya-Ti-Eff!!

magtatapos na ang 2011 at anak ng puting katipay kung anuman ang katipay eh anak ng talaga 2011 was one fucking hell of a blast at hindi pa rin ako marunong umpisahan ang mga sentences islash paragraphs ng posts ko dito sa wordpress sa uppercase na malaking capital letters. at least redundant pa rin ako. at least nagmumura pa rin ako. at least kamote man matalino pa rin ang mga poste ko. or so i believe. at least malakas tiwala ko sa sarili ko.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                     at least totoo. pero hindi at-least-at-least lang ang mga nangyari ngayong taon. isang malaking malagong mausbong na pukinang kamote gaya ng post na ito. tangina u maandar mag-isa spac e b a r ng walanghiyang keyboard na to!! o sensitive lang siya. o mabigat lang ang kamay ko. o nag-hahallucinate lang kayo. tingin sa labas. hindi pa naman umuulan ng asteroids.

sumaya sa trabaho kasi lumaki ang pamilya kahit madaming nawala. masaya sa bahay dahil may dumagdag na kasama. at nakilala ko ang dahilan ng lahat ng diskaril.

pero hindi ako nakapag-post ng regular dito. oo, irregular. parang mens lang. pero at least, at least. wala pa rin talaga kuwenta mga pinagsasasabi ko dito sa crib ko. pero sa dulo may lesson pa rin, hahaha. wahahaha. wahaha talaga. oo talaga.

tumatakbo ng oras isang oras lang ang sinabi ko sa counter anampucha.  oo dati pa rin ako paano mag-post, renta ng computer. anampusang inamoy.

sana sa tinagal ko nagpoposte ng mga environment-friendly, politically right, god-fearing, family-planning related, universally intelligent, scientifically proven posts na poste dito ay may mga naligtas akong muntik nang mag-suicide, muntik nang magpa-abort, muntik nang makipag-break, muntik nang hindi bumoto sa eleksyon, muntik nang hindi magsimba, or kahit muntik nang hindi mag-mumog. oo,pangarap ko yun.

sa 2012 uumpisahan ko ang crazy list ko. babaguhin ko pa rin ang buhay ko gaya ng lagi ko gingawa. babaguhin ko mga buhay ng mga readers ko dito. babaguhin ko the way you wash your asses after shitting. with a smile on your face. hahaha. hindi ninyo ba na-gets? ako din yata. it’s what you understood, but it’s not what i said. yata. wahakhak. teka  may sumamang plema, isa pa. wahaha. oo ulet, crazy list. watch out2012 because i am going to fuck you like fucking hell. and life will be a howlatabeter and bestest! ano yung crazy list na yun? di ko pa alam. tapusin ko muna trabaho at uwi ng pangsinan. yakapin t halikan si ermats, kumain ng luto niya, magsuot ng daster na polka dots at sapatos, uminom at pumulutan at yumosi, tawanan ang mga pagkakamali ng taong ito, matuto sa kanila, matuwa sa mga biyaya ng taong ito kasama na ang aking Muret, at manalangin ng  mas masaya pang darating na mga taon, tsaka ko iisipin ang crazy list ko.

salamat sa lahat ng kinulit ko, lahat ng tindera sa tindahan na inasar ko,lahat ng naupuan ang kulangot ko sa jeep, lahat ng chicks na tinitigan ko sa jeep, sorry marunong lang akong umappreciate pero loyal ako, sa lahat ng beer na ininom ko sana tumagal pa ang buhay ng mga wheats, sana tumagal pa ang buhay ng lahat ng gumagawa ng mgagandang sapatos, sana libre pa rin ang wordpress, sana may bumisita pa rin dito sa crib, slamat sa lahat ng kaibigan ko dito, promise mgsusulat pa ko ng kung anu-anung ka-engotan.

paubos na oras ko hahaha, nekstaym ulet.

mas de dos y medio no jodas decada

It’s been God-knows-how-long nang bumuka ang lupa sa paligid, bumulwak ang apoy, humalakhak ng malakas si satanas, nagkantahan at nag-creepwalk ang mga anghel. Umire ang langit, umutot si ermats, at nalaglag ang sanggol na nasa Ziploc, may hawak na lapis, bagong tasa, pwede panusok ng pisbol. Noon naisip ng langit na kakailanganin nila ng cctv camera umaandar ng 24/7.

Pagkatapos ng after mahigit dalawang dekada, ano wut up na? Kuntento na ba ang bayag ko? Ang alam ko only lang ay hindi hinahanap ang contentment, hindi ginagawa, kasi kung oo dapt may tindahan neto. Ang umangal puti ang burnik. Meron na tayo lahat neto, hindi ng puting burnik, yung contentment, pagaganahin na lang. Kapag nabasa mo ito Lio Loco puta ka huwag mo sasabihing isa na namang pre-birthday post ‘to dahil oo tama, hahaa. Pero hindi hindi isa na naman sa madaming nakakasawa, dahil nag-iisa ako, at mayabang. Hindi ako hahalakhak, seryoso ako. hakhak.. hutahena, may plema. Hindi pa ako kuntento pero sigurado ang bastos kong puso na doon ako papunta. Dahil na rin siguro atay at pusong bata pa rin ako at isip tokneneng at madaming gustong gawin gaya ng sumigaw ng “holdap” sa bangko.

Gusto ko pa rin kumanta gaya ni Jeff Buckley. Shit, man. Pramis bibili ako ng gitara at tutugtugin maghapon yung “hallelujah”. Gusto ko pa rin mag-drums at tumambol ng tumambol hanggang samagmura ang mga braso at binti ko. Puta. Gusto ko pa rin tumalon sa 10th floor at bumagsak sa pool. Gusto ko pa rin sumakay ng shopping cart at magpagulong pababa sa 252 steps ng Our Lady of Lourdes sa Baguio. Kung may kasing-sira-ulo ko man lang na gusto sumama sa akin at i-video lahat nun. Nananawagan ako, libre yosi lifetime. hahaa.

Anyways hemingway, may mga bagay na hindi talaga ibibigay ng langit. Gaya ng mahuli mong umiihi si Batman o aminin ni Spongebob sa TV na bakla siya. O minsan pakipot lang ang langit kailangan mo mangulit ng mangulit. Malay natin tine-test-test lang pala gaano ka-how much ang patience natin. Pero never na hindi nakikinig ang langit, although minsan iisipin mo yung ibang prayers ko yata sa porn inbox niya napupunta hahaha, junk, hindi totoo yun. Minsan nga wala kami pulutan nagdasal ako ng taimtim kay Papa Jay bigla na lang nasagasaan yung aso ng pinsan ko. Opo, kumakain ako ng karne ng aso, paumanhin sa mga dog lovers, dog lover din ako, nasagasaan yung pinag-uusapan, neh. Sumalupa ka nawa, Shuriken. Mahal na mahal kita, mishuu. Nami-miss ko paano mo dilaan ang— mukha ko. May mga hiniling ako na matagal bago Niya ibinigay. May mga hiniling ako noon na tinigilan ko na noon pangungulit noon pero ng malimutan mo na noon bigla dadating noon. Parang si ****** noon. Tsaka yun nga isa pang pangarap ko na mag-porn na si Maja Salvador hindi ko pa tinitigilan eh.

Tatlong taon na three years na rin ako rito here in Pampanga, you know. Yeah, coño ako, bakit and why. Tatlong taon. Deym. Nabaluktot lang lalo dila ko dito ay. Pero tumigas in a good way? Powks, hmmm, ano na naman iniisip mo, hehe. Naalala ko nun bigla ‘ko dinakma ni Papa Jay sa garter ng brief at tinapon dito, at nalaman na ang ebon ay itlog kasi nga galing siya sa ibon. Yung mga dati ko ginagawa di ko na nagagawa. Pramis palalakasin ko ulet baga ko. Kakanta na let ako gaya ni Jeff Buckley. Mangnenenok ako ng drumset at tatambol ako maghapon magdamag kahit hindi sing-galing ni utol Travis pero gago humanda ka. At magpo-poste ng mahaba, gaya neto.

Buhay pa rin ang proud annoying pedestrian na ako, ang walking contradiction, nangungulangot kung saan-saan, dahil ang kulangot parang pag-ibig na bigla na lang nabubuo kapag mausok at kapag napabayaan at lumaki eh nakaka-choke din kaya siguro ganun din kadali bilugin at ipitik para makahinga ng maayos. Sira-ulo pa rin ang hutahenang akosiyin at ang crib na ‘to at ang konsepto ng constructive terrorism at absolute wordplay ay buhay pa rin. Maulan sa labas.

Maulan sa labas. I choose to not have a so straightforward post kahit na hindi ko alam ang totoong ibig sabihin ng straightforward pero hindi rin gaano ka-senti pero kasi putanginang jeff buckley kumakanta habang nagta-type ako. Kaya dahil hindi ko alam ang ibig sabihin ng salitang yan eh tangina niya, haha. Pero hate ko pa rin si Kris although hindi ko na madalas makita si Boy Abunda sa TV napatawad na kita dahil hindi na maalimuom ang panunuod ko ng TV ngayon. Kay Mike Enriquez sana mag-radyo ka na lang. Pero putanginangineks na naman bakit pala kanina nagbukas ako ng TV eh televised ang DZBB?? Anak ng nagkakantutang palakang may payong, oo.. Sa SONA ni PNOY, ito lang masasabi ko, NASUSUNOG ANG PILIPINAS KONG MAHAL. Kay Manang Glo, pagaling ka. Honga siguro kung totoo man o hinde mga bintang nila sa ‘yong magnanakaw ka at mga kasama mo, idol pa rin kita. Hindi ka napatalsik eh, neh? Si Erap na bigotilyo nga nahugot nila bayag niya sa Malakanyang pero ikaw na hunano ala sila nagawa neh? Hindi kita idol as in yung mismong ikaw pero maangas ka gaya ng maangas ang tae ko kahit mabaho ito.

Ano naman ba mensahe ng poste’ng ito na dapat kadalasan ay meron dahil ang crib na ‘to ang magliligtas sa sangkatauhan at sangka-smurfs-an? WALA.

Sige mag-iisip ako. Hmmmm… Dial ng ilong. Pingger. Daliii… Labasan ka na utak kong magaling.

Kapag late ka na huwag mo sungitan ang driver dahil mabagal ang takbo at humihinto pa sa bawat kanto. Gumising ka ng maaga, tanga. Kapag mapait ang kape mo huwag mo pagalitan yung nagtimpla, pagalitan mo yung kape, nakiusap ka na nga eh, nang-utos pa. Kapag bitin ang ininom, may acetone palagi sa tindahan. Kapag bigla umulan at wala kang dalang payong murahin mo yung ulan. Kapag hindi masarap ang ulam kagatin mo daliri mo.

Ano mensahe dun? Hindi ko din alam. Hindi tayo ang maiinis sa buhay. Tayo ang mang-iinis sa buhay. We can always be crazy and be crazy enough to forget things that disgust us but shouldn’t be crazy enough to hate people. Nasusugatan ka pero we have to be proud of our battlescars. Life dont fuck us. We fuck life. and fuck it happy. Kapag may hindi ka gusto sa buhay mo imbes na mag-complain ka tingnan mo bakit pine-present sa iyo ang event na yun, siguro may mas malalim na mensahe pa kesa dun sa nakikita natin o sa gusto nating makita. Kumain na ko neto ha, haha. Ano pa kaya kung hindi. Baka formula pa sa quantum physics ang ma-type ko dito.

Pero oo magbeberdey na ko kaya may berday-post ako. I owe it to people who read and have been reading my posts. I owe it to the drugs they take making them believe that my posts have meaning and value. I owe it to TV and them fucking personalities who sensationalize life and make it appear normal to show us how people live like rats then toy with their emotions. I owe it to people who think they think for people but think only for themselves. I owe it to all you friends that matter. I owe it to life itself. I owe it to him upstairs who watch us 24/7 with his cctv who seem to not care for most of us but i tell you He does. He fucking does.

Hindi ito signature akosiyin post kapag walang mura. Hutahenampucha.

2010 : thank you, pips. eff you, kris.

The stats helper monkeys at WordPress.com mulled over how this blog did in 2010, and here’s a high level summary of its overall blog health:

Healthy blog!

The Blog-Health-o-Meter™ reads Wow.

Crunchy numbers

Featured image

The average container ship can carry about 4,500 containers. This blog was viewed about 19,000 times in 2010. If each view were a shipping container, your blog would have filled about 4 fully loaded ships.

In 2010, there were 37 new posts, growing the total archive of this blog to 67 posts. There were 54 pictures uploaded, taking up a total of 641kb. That’s about 1 pictures per week.

The busiest day of the year was April 27th with 353 views. The most popular post that day was patay na daw si bob ong?.

Where did they come from?

The top referring sites in 2010 were WordPress Dashboard, jkulisap.com, taribong.wordpress.com, tl.wordpress.com, and kayumanggingdamdamin.i.ph.

Some visitors came searching, mostly for patay na si bob ong, justin bieber scandal, bob ong patay na, patay na ba si bob ong, and patay na ba si bob ong?.

Attractions in 2010

These are the posts and pages that got the most views in 2010.

1

patay na daw si bob ong? February 2009
22 comments

2

Cuarto Cuatro February 2010
532 comments

3

Charice Pempengco – Justin Bieber Scandal July 2010
42 comments and 1 Like on WordPress.com,

4

Maria Ozawa speaks Jejemon May 2010
87 comments

5

adobo April 2010
113 comments

parang nagtri-trip lang ang WP. spam lang yata pakana ni j.kuli na na-receive ko sa e-mail ko yang nasa taas. oh di kaya nasa ibang dimension lang ako ngayon. oh di kaya may cyanide yung bigas na kinain ko kanina at akala ko pareho ang binabasa ko sa naiintindihan ko at nakikita ko. oh di kaya akala ko lang na may cyanide. oh di kaya akala ko lang na akala ko nga.

pero kung totoo man ito ay SALAMAT po sa inyong lahat. nakakataba ng puso, mas malupit pa sa lechon kawali. kahit sino man magsabi na nagsusulat lang siya para sa sarili niya ay may saya’ng naidudulot ang malaman na may nauuto ako sa mga kuwentong piningger ko lang mula sa ilong kong konektado ng neurons sa utak kong kayo din ang nag-sis-stimulate at oo bragging rights at ngiting parang kaharap ko si maja salvador ngayon ang binibigay nito sa isang aba’ng kulangoterong gaya ko at kung napansin ninyo ay matalino na naman ang construction ng sentence construction ko. pagpasensiyahan ninyo na.

pramis, magsusulat pa ako ng madami. pramis, gaganti ako, ganti lang ang walang lintik. gagantihan ko ng pagsusulat ang pagpipindot ninyo papunta sa akala ng iba ay astig na crib na ito. pramis, palaging nagpupugay ang pototoy ko sa mga kagaya ninyong magagaling magsulat ni wala akong panama pero tumatambay dito at pumaplastik sa akin, hehehe. SALAMAT.

Sa mga naligaw at maliligaw pa, sa mga na-inspire magsulat dahil sa akin (ala kasi universal relevance mga pinagtiti-tipa ko at siguro na-iinspire sila ng determinasyon/kapalmuks ko), sa mga crib regulars, sa mga contractuals, sa mga naging friends and family na (keso-keso na ito), sa mga idols kowzz, GROUP HUG!!!! TSE!

pramis, bi-break ko ang 2010 record ko na ito, blo-blog ako ng madaming madami. nagpahiwatig na si kris aquino na hindi niya dini-discard ang pagtakbo sa politics, umpisahan na nating magdasal. Hapinyunyir y’all!

KUNG MAY MANGHAHAMAK SA TALENTO NINYO, SABIHIN NINYO BIGAY ITO NI GOD. AT GOD MADE ALL THINGS, KAYA LAGOT SIYA KASI HINAHAMAK NIYA GAWA NI GOD. Hala siyaaaaaaaa…. Awooooooo.

dear lolo, undas na naman.

alam mo po ba ang tungkol sa blog? sigurado hindi. parang ito yung notebook mo nun kung saan kinukuwento mo kung paano mo naiskor si lola, oo nabasa ko mga yun akala mo. ang kaibahan nga lang neto eh gumagamit ito ng kuryente, kumbaga kapag nagkamali ka ng spelling bigla ka makukuryente sa bayag, hahaha. joke joke joke. kumusta kayo ni lola diyan sa langit? sana tinatrato ka ng maganda ng mga anghel diyan. kumusta bilang Boss si papa Jesus? sabihin mo lang isusumbong natin siya sa HR. hahaha, peace, Papa Jay. ikaw ang topic ko ngayon sa blog ko ‘Lo, mahigit isang buwan na kasi ako hindi nakakapag-poste dito sa crib ko. parang Mara Clara lang, nagbabalik. oo nga pala, dadalaw ka ba bukas dito sa earth? kasi kung oo eh padadaanin sana kita sa may tindahan sa may kanto bili kang balut tsaka red horse, bayaran ko sa iyo dito. pero kung hassle sa iyo huwag na. at oo nga pala ulet kung pupunta ka dito sa earth isama mo si lola, iangkas mo na lang sa likod mo parang si Ding kay Darna, or parang si Jodi kay Cholo. Yihiiiiiiii..

tatanungin na rin kita dito kung tinanggalan ka nga ng etits dahil kaluluwa ka na para masabi ko kay kuya Badoodles. natatakot din kasi ako tungkol dun. huwag kang dadaan ng Dau kasi ma-traffic sigurado, at pagdating mo sa bahay sa Pangasinan huwag mo gugulatin si ermats, katok ka muna kasi kung bigla ka lilitaw baka masapak ka nun, alam mo na si ermats magugulatin. sigurado maglalagay naman yun ng mga kendels sa harapan ng bahay. huwag ka mag-alalala nasa ilalim na ng lupa na si Shuriken wala kakagat sa iyo, tsaka malamang di ka makikita nun unless totoo nga sabi ni Jessica Soho na may multo o kaluluwa daw kapag umuungol ang mga aso so ibig sabihin nakakakita nga sila. or nakakaamoy lang? or adik lang siya. naalala mo yung hologram shit ng GMA nung eleksiyon? alam mo kung bakit hindi siya ang isa sa mga pinag-cover? kasi hindi siya kakayanin dahil mabigat siya. wahaha. jumo-joke na apo mo ‘Lo. pero kinopya ko lang. hekhek,

isang oras na ako dito sa computer shop pangalawang talata ko pa lang, engot na talaga ako. iba talaga kapag walang practice. ang nagbabalik na kuwentista (lahat kinukuwenta, kahit bilang ng hakbang mula kinauupuan hanggang banyo) walang maikuwento. ang aba, self-proclaimed maangas, kinagigiliwan ng mga matronang blogger nilang stripper. deym. anak ng katuray. malalagasan na naman ng kuwarenta pesos papunta na ng sisenta ang bulsa ko wala pa rin. nai-bluetooth ko yata sa banyo kanina ang natitirang protina ng utak ko nung suminga ako. sayang naman. yung protina.

ang daming tanong ng tao tungkol sa kamatayan, bakit hindi kaya mag-invite si Boy Abunda ng isang kaluluwa para masagot na lahat ng katanungan na yun. tapos kapag ikaw ang nakuha ‘Lo hati tayo sa talent fee, red horse tayo. isa pa palang tanong ko, kung pangit pa rin kaya si mike enriquez kapag namatay siya?

undas na naman lolo, huli kong nakita puntod mo mahigit isang taon na. wala na akong exercise di gaya ng dati na ako naglilinis ng crib ninyo ni lola. hindi ko na rin nakikita mga kaibigan ko lalo na si.. at si.. shiiiiit. nakaka-miss. sa pasko at new year uuwi talaga ko at dadalawin ko haybol mo, man. really. promise. memories, wearing off. parang itong crib ko, puro agiw na. parang utak ko, inamag na. parang puso ko, kinolesterol na. nagmura na ba ako sa post ko na ito? hindi pa? putanginiks.

ang lahat may kamatayan. pero hindi nagtatapos sa kamatayan ang lahat. sabi nga ni einstein yung katawan ng tao kapag namatay nagiging heat energy, sumasama sa kalawakan nagiging light energy at iikot ulet. papailaw kitang kandila bukas lolo at papailaw din ako para sa akin. sana alam ng mga tao na ang buhay namin ang dapat na ipinagdidiwang sa tuwing sumasapit ang undas, sana maalala ko rin ito.

gutom na ako at nayoyosi na, buhay pa rin ang crib ni yin.

keso de lobo

Bigla na lang susulpot. Nananahimik ka bigla na lang mangungurot. Mabuti pa ang lamok alam mo kung kailan lumalabas, puwede ka maghanda ng kumot. Pero ang isang ito bigla na lang kumakadyot, wala ka nang magagawa kundi lumunok. Iyan ang pag-ibig, kamote’ng may dalang utot, keso’ng may harot.

Isang bula na biglang lilitaw, may angking kinang, payak man pero sa inaantok mong dugo ay pupukaw. Mabibighani ka, para kang batang lutang, maghahabol, mauuhaw. Gusto mo matae kapag hindi mo natanaw. Gabi-gabi yan. Araw-araw.

Sa umaga mas masarap kumain, parang nakangiti sa iyo ang tinapang nakahain. Isang subo, isang ngiti, para kang baboy na kakatayin. Maski mainit, parang ang lamig ng hangin. Hindi ka naman paladasal dati pero natutong manalangin, “Sana’y makita siya. Bathala, ako’y unawain.” Walanghiya, baliw ka na nga, pati sarili kakausapin.

Bulang kay sarap titigan, kapag nakita ka na ako’y nabubulagan, kapag nagsalita ka ako’y natatameme, kapag kaharap ka wala na ako sa katinuan. Tiyan ko ay binubulate, sinong nagsabing mga paru-paro ang laman nito, aba’y bakit hindi ko mapatahan? Magtigil ka na aking sikmura, nakita mo lang siya bakit ka na nagkakaganyan? Baka ako mautot, diyahe naman.

Sa pagtatapos ng araw, sa pamamaalam pansumandali, ayaw mo matulog, ayaw mo nga umuwi, ayaw mo kalimutan ang kaniyang ngiti. Kung puwede mo lang talian ang oras, para panahon ay huwag nang lumipas,  gagawin mo iyon nang kumakaripas, may kasama pang kulipaspas, masunod lamang ang puso at atay mong kinikiliti.

Aba’y langit! Masdan ang iyong ginagawa, kami pala’y pareho ng nadarama! Anak ng sampung kabayong rumaragasa, anak ng pritong tinapa, anak ng palakang kumakanta, nang marinig ko ang magandang balita, bangag ako sa pagkatuwa. Sabihan mo nang baduy, tama ka. Pero may tama din siya.

Ang dalawang puso’y nagsabwatan, ngayo’y minamani anumang pagsubok na ipasan, ganda ng mundo aninag sa bulang hindi na inalpasan.

Ang pag-ibig kapag pumasok sa puso ninuman, hahamakin ang lahat maski mangkukulam at aswang.

Isang kapangahasan ang ipaliwanag kung ano ang pag-ibig gamit man ang ilang libong salita, pero sa isang pusong umiibig, isang ngiti ay sapat na.

***************************************************

(opisyal na lahok ni opisyal na Yin sa opisyal na patimpalak ng opisyal na lolo na si opisyal J. Kulisap sa kaniyang opisyal na site na jkulisap[dot]com, opisyal na ginawa habang opisyal kumakalam ang opisyal na sikmura ko at opisyal na nagrereklamo ang mga opisyal na mata ko dahil opisyal na wala pa akong opisyal na tulog at hindi pa nauwi galing trabaho, officially. opisyal na alay sa lahat ng nam-break at binireyk ng may akda)