Taob, Tihaya, Tagilid, Akin!

Hindi na uso ang bolpen sa akin kaya siguro natabunan na lang ang mga anampuchang blankong journals ko dito sa apartment. Hindi na ako nagdadala ng bolpen, matagal na, kasi sagabal lang sa bulsa alangya hindi agad ako makadukot ng yosi. Gaya ng hindi na lang ako umiimik sa trabaho sa mga nangyayari, makakasagabal lang ako sa kalokohang nagaganap. May tiwala pa naman ako sa law of gravity. At iyan ang intro ng poste’ng ‘to, kung akala ninyo ay emo bibiguin ko ba naman kayo?? Siyempre, taena naman, hahaa. Ano na ba mga nangyari, teka. Inamag na kasi ‘tong blog ko eh. Ano ba ikukuwento ko, hardkor lablayp o mang-okray tayo ng mga pulitiko at celebrities? Si ermats magbeberdey na ulit sa Agosto. Taun-taon naman eh, di na nagsawa, haha. Ang hirap palang maghabol sa pagkukuwento kapag irregular ka na magblog, parang mens ng ex ko. Siguro subconsciously nawalan ako ng gana sa kenginang cyberlaw na iyan nung lumabas at hindi naman ako pumoste para sa updates kung puwede pa ba mambalahura in a politically correct, environment-friendly, life-saving, satirical manner kaya tinamad na lang ako at nag-focus na lang sa pag-research kung hanggang ilang oras ang kaya kong itulog nang hindi gumigising; kung ilang litro ng alak ang kayang i-tolerate ng tolerance level ng atay ko, kung gaano kadali mag-quit ng pagyoyosi dahil buwan-buwan ginagawa ko; at kung makakayanan pa rin ng lupit ng sikmura ko ang trabaho. Successful naman ba? Oo naman, kaya nga heto ako nagsusulat. Eh di sana tumatae na lang ako. Kung may koneksyon man yun. Yung mga mas makukulit na naisulat ko dito napansin ko lang yung timeline, at feeling ko bumabalik na yung timeline na yun dahil na rin sa mga nangyayari sa artista kong buhay. Sinabi ko naman sa inyo eh, ang buhay parang utot. Utot na galing sa kamote, hangin na tinangay ng hangin, carbon dioxide na pagkain ng mga halaman, pagkain na nagpalago sa kamote, na nagbunga ng kamote, na kinain ng mokong na ‘to. Umiikot lang ang lahat. Pero huwag lang iisa ang iniikutan, dapat pataas. Upward spiral, hindi full circles. Sa lahat ng bagay may matututunan ka. Kahit ang pinakapanget na situwasyon, may magandang mensahe. Kahit ang pinakamaitim na kandidato may kakayanan sigurong tumulong paunlarin ‘tong mahal kong Pilipinas. “Siguro” kasi ayoko pangunahan ano ang “puwede’ng” mangyari. Kahit ang mga taong pinakapanget na ang ugali may maituturo sila sa atin, na lagi ko ipinagpapasalamat. Gaya ng tae’ng naapakan mo. Di nga, may magandang aral sa walanghiyang kenginang anak ng katuray na tae? Stir ka, Yin, ika ninyo. Yung taeng walang ginagawa kundi manahimik sa daan ikaw na nakaapak ikaw pa may ganang magmura at masira ang araw, umangal ba siya? Oh di baaaaaa.. hindi yan tinuro ng lola ko, ano kayo. Hahaa. So, ako, heto kapit muna. Kahit wala na ‘kong bolpen, may e-journal naman pala na pupunuin. At hindi na lang si Maja Salvador ang nag-iisang crush ko, pati na rin si jersey #11 Myla Pablo, hekhek. Anamputiknyetashets. Ayan may inspiration na ulet, yihiiii. Wahakhak. Teka may sumamang plema isa pa, buwahaha. Sabi ni Kuya Kim, ang buhay weder-weder lang yan. Ang sabi ko naman, maski anong weder pa iyan, taob, tihaya, tagilid, akin.

Shared from Google Keep

Posted from WordPress for Android

Jennifer Lopez In Manila (Kapag Si Ermats Nagtrabaho Sa Call Center)

Matagal ko na ring hindi ginagawa ito. Hindi ang manuod ng porn, those were the puberty days nang inisip mo kung isang malaking conspiracy lang ba kung bakit puro sineskwela at math-tinik lang ang palabas at bigla mo madidiskubre ang mga porn tapes ng kuya mo. Parang The Truman Show lang. Pero matagal na din pala akong hindi pumoposte nang hindi saktong akma ang pamagat ng entry sa nilalaman. Oo hindi ko babanggitin si Jennifer Lopez dahil wala siyang kinalaman dito. Pero binanggit ko pa rin. Mongoloid lang.

Ano nga kaya kung nag-call center si ermats?

Recruitment: “Are you willing to work with an eternally-perpetually-forever-and-ever-changing-and-shifting schedule?“

Ermats: “asaan ang mga magulang neto??!!!?!”

END OF POST.

10 Reasons Why I Blog (na alam ko)

1. Anti-cancer. Maidura ko lang mga pukinang latak ng utak ko sa badtrip na maghapon o isang linggo’ng hindi-kasing-ganda-ni-Maja-Salvador-na-gumigiling ay isang paraan ko na rin para relyebuhan ang stress ng bayag at ng kaluluwa ko. Mahirap ipunin ang stress, baka lumabas ang utot sa bibig.

2. Environment-friendly. Kahit pa sabihin nilang naglalabas ng chloro-fluoro-carbons ang mga gamit na de-kuryente eh matipid pa rin ito kaysa pumutol ng puno para sa papel na gagamitin ko sa pagsulat. Hindi rin kasi madali magsulat sa upuan ng bus o sa dingding ng banyo, inconvenient. Gaya ng ang pagsoli ng toothpick sa lalagyan pagkatapos gamitin ay environment-friendly, ganun din ang pag-blo-blog.

3. Resbak. Dito ko lang puwede barahin ang nanay ko nang walang lumilipad pabalik sa akin na mura. (Insert evil laugh here) Ganunpaman mahal na mahal ko yun. At siyempre dito ko rin puwedeng balahurain ang sarili ko ng padisente. Self-depreciation is the highest form of humor.

4. Spreading the good word. Kaysa naman kausapin ko kada tao at malibog na asong makasalubong ko, mas mabilis at epektibo ang intarnets. Kahit madalas kabastusan ang laman ng mga dinudura ko eh may aral naman akong iniiwan sa dulo ng mga posts ko. Gaya ng huwag ninyo ako gayahin dahil tamad ako, at madaaaaaami pang iba.

5. Laughter is the best medicine. May kaugnayan sa unang dahilan sa taas, pero gusto ko puntuhin yung pagpapatawa mismo. Hindi ko alam kung kailan ako natutong magpatawa sa pagsulat pero kung may kokontra man at sasabihing hindi ito totoo mamatay ka na. I hate you na. Pero kahit ako lang ang natatawa sa mga posts ko at least mas maaga kayong mamamatay.

6. Nobel prize. Nakakatuwa na may mga nauuto sa mga sinusulat ko at parang namamalikmata at napapakomento. Lagi akong magpapasalamat sa oras na binibigay ninyo although imposible mangyari yung “lagi” dahil kailangan ko din naman tumae at matulog, salamat talaga.

7. Save the universe. Kahit wala akong balidong patunay na binasa ng administrasyong Arroyo at sinusubaybayan ni PNoy ang blog ko, alam ko pa din. At kung sa maliit na paraan ko ng pagiging satiriko at sarkastiko ay may mga mamumulat ang itim na tumbong, okay na din ako kung maligtas ang mga kaluluwa ninyo.

8. Tropa. Hindi madali magscreen sa kalye ng mga sira-ulo at gago’ng tao na kagaya mo ng trip. Kahit hindi mo man sila kasama ng pisikal, yung alam mong may kapareho ka ng trip o may sumasang-ayon sa trip mo kahit pa nakatira ang bayag ng gunggong na yun sa Middle East eh kuwela pa rin yun.

9. Para yumaman at sumikat. Di pa ako mayaman at hindi ko pa rin alam kung paano ko yun gagawin sa pamamagitan ng pagblo-blog pero di pa ‘ko sumusuko. Oo sikat na ako, biruin mo alam na ng pamangkin ko na may blog ako.

10. Masaya. Pagsamahin mo lahat ng dahilan sa taas, ito na yun. Nilagay ko pa rin kasi baka hanggang ngayong tapos na ‘tong poste ko ay hindi mo pa rin nahalata, napagtanto, at napansin.

Darkest Hour: Sinabi Mo Pa

May mga pelikulang dahil wala kang magawa o lasing at tulog lahat ng kakilala mo o naghihimagsik ang langit sa labas o may hangover at nagtatae ang syota mo kaya hindi makalabas ng bahay ay mapipilitan ka na lang payakap sa sofa at panuorin ito. At dahil wala kang no choice ay ilalatag mo ang mood para panuorin ng kilig-bayag ang anumang dvd’ng makita mo sa tabi ng player.

Ito ang nangyari sa akin kanina. The Darkest Hour. The movie. The experience. At bigla akong naging film critic.

Salamat muna sa tropang si Cholo kasi siya ang nagrenta ng DVD, hehe. Heto na nga, dose oras akong tulog at nang maalimpungatan si pototoy ng madaling araw ay bumangon ako para magkape. Tingin sa sala at presto may dvd, The Darkest Hour. Habang hinihimas ko nang nakapikit ang mug at sinisinghot nang nakapikit ang mainit na kape ay piningger ko ang player at ipinasok ang disc. Game.

Ambisyoso ang umpisa, dalawang american yuppies na pumunta ng Moscow para sa isang business transaction. At kung saan pagdating nila ay malalaman nilang natarantado lang pala sila ng mga tarantadong illegal recruiters na galing ng Pilipinas. Hinde, hindi ganun. Nalaman nilang inagaw sa kanila yung deal. Kaya gaya ng anumang disappointment ang gamot lang ay alak, yan ang batas, hindi paglaslas ng pulso gamit ang blade, kaya ang sumunod na eksena ay sa isang club kung saan makikilala ng dalawang mokong ang dalawang babaeng characters. Masyado kasing pilipino kung sa jeep o sa MRT sila magkakakilala. At makikita din nila doon ang lalakeng umagaw ng deal sa kanila. Nakakapagtaka lang dahil walang sapakang nangyari. Tanamits kung ako yun basag ang mukha mo. Bumiyahe ako ng kalahati ng mundo para sa isang business tapos ganun, agawin nga yung pc ko sa trabaho ng walang pasintabi naiinis na ako eh.

Dito mag-uumpisa umangat ang tema ng pelikula, lumamig ang kape ko at kakasindi ko ng yosi. Ipapakilala ang mga walanghiyang walang pangalan na aliens na may planong sakupin ang buong mundo. Oo, kasama ang Pilipinas, pero hindi mababanggit sa pelikula. Una, mamamatay ang lahat ng ilaw at lahat ng may kinalaman sa kuryente (hindi ko alam kung pati ang mga gagong kolektor ng kuryente dito sa amin sa Dau) at lalabas ang mga utaw sa kalye. Pangalawa, may ilaw na guguhit sa langit, parang may pino-photoxerox si Papa Jesus, at maghuhulugan ang mga hindi mo mawaring ilaw, at syempre doon na mag-uumpisa ang patayan. Detalyado ano? Hahaha. Lahat ng ipapakitang patayan ay mangyayari sa loob nung club, makakaligtas ang mga nasabing bida, magkukulong muna sa kitchen ng club ng ilang araw, bago maisipang lumabas. At hindi ko mawari kung bakit sa sobrang takot mo nakakita ng nakukuryente’t inaabo at may kasama kang mga bebot sa iisang kuwarto ay wala man lang kahit halikang nangyari. Nyeta.

Itutuloy ko pa ba? Paglabas nila wala nang tirang utaw sa labas, nagkalat ang mga kotse, tahimik ang mga kalye, parang kinabukasan lang pagkatapos ng bagong taon. Tatakbo ang pelikula sa paglantad ng kahinaan ng mga lintik na ilaw, pagdiskubre kung ano ang pupuksa sa mga bayag nila, at pagpaparamdam sa nanunuod kung gaano kalaki ang pinsala. Visuals? Hinde. Babasahin lang nung isang babaeng tauhan ang mga huling balita bago muntik magunaw ang mundo. Ang saya. Pero ang ganda ng Moscow.

Tangina nagugutom na ako. Sa puntong ito na nagsusulat ako, hindi kaninang nanunuod pa.

Cutting the crap short, tanginiks at bantrip lang ang anak sa pinalakaang tabing na katuray na ending ng pelikulang ito. Tinapos ang pelikula nang hindi pa naliligtas ang buong mundo. Ni hindi pa nga sila nakalabas ng Moscow. Ano yun dahil nasa submarine na sila sigurado na buhay nila? Pati ng mga magiging anak nila? Ko? Nasaan ang pukining hope and everything positive doon?? Huhulaan ko??? Kaya nga pelikula para ikuwento mo hindi ba?! Ano yun nanunutil ka para sa sequel? Nampakshetnes.

Credits pa din sa sipag at sa talento ng lahat ng taong gumawa nito pero tangina lang talaga, sayang.

Ikaw, anong pelikula ka pinakanainis?

Patay Na Si Bob Ong (Ang Pagbabalik Ng Ninja)

Hindi na nga yata malupit na bisyo ang pagblo-blog o nabawasan na talaga ang mga tamad slash netizens slash tambay sa blogosperyo kagaya ko. O mas madali na lang talaga magtamad-tamaran sa twitter at facebook. Kaunting type, kuwela ka na. May sampung mag-like, artista ka na. Nakaka-miss ang mga binabasa kong malupet na blogs noon at hindi na active ngayon, mga tipong kapag nagkukuwento ay ino-orgasm ang utak mo at hinihigop mo na lang pabalik ang laway mo kasi tumapon mag-isa dahil sa kakatawa. Yung mga tipong kahit nilanggam na ang bayag mo eh pipiliin mo pa ring magbasa kaysa magkamot. Yung tipong linggo-linggo mo inaabangan para sa bagong post at kapag may bagong post pala at ikaw na lang sa buong mundo ng blogosperyo ang hindi pa nakakabasa eh magmumura na lang ang puwet mo pero magbabasa ka pa rin. Nakaka-miss. Tangina. Oo, tangina. Kasi bakit ko pa binalak mag-artista.

Anyways hemingway, nagbabalik ang ninja. Ang jedi knight na may pitong burnik. Ang kuwentistang walang takot na nangungulangot kahit nasaan.

At sa ganitong panahon na pati kumurap ay ayaw mo nang gawin sa pukining init ay naisip ko pang pumoste ng isang entry. Bakit nga naman hindi eh mag-e-evaporate at matutusta na ang utak ko eh di ikuwento ko na lang. Sa sobrang init pati si satanas magmumura. Hindi ko lang sigurado kung tinatablan ng pigsa ang kupal. Pero sigurado ako alien si Mike Enriquez. Sa sobrang init bumili ako ng yelo kanina pagdating ko sa apartment tubig na. Putangina baka nasalisihan ako nung nagtinda ng yelo. Baka pinakitaan niya ako ng yelo tapos pinalitan niya ng ice water. Pero ang bilis naman ng kamay ng gagong yun. Putangina?

Sa sobrang init walang sinabi ang kili-kili ng ex ko. Wala ring sinabi ang init ng ulo ni ermats. Yung dalawang yun natitiis ko pa pero itong buwakanang init ng panahon na ‘to anampucha kailangan ko talaga i-blog baka kasi mabasa ni papa jesus eh bigla niya paulanin ng crushed ice. Sa sobrang init gusto ko na ahitin ang buhok ng kili-kili ko pero hindi ako sigurado kung puwede na i-harvest. Kailan ko lang kasi ginupitan. Wala namang nagbago nun, mainit pa din.

Sa sobrang init nakakatakot umutot na lang bigla kasi baka lumiyab ang puwet ko. Sa sobrang init baka pati si Santa Claus nasa Sogo nagpapalamig. Walanghiyang araw kasi anak ng katuray double-pay yata sa mga ganitong panahon at ang sipag ay.

Kaya kailangan sa ganitong panahon kahit nag-iinit ang kili-kili mo ay lumalambing ka pa rin.

“Ate, ang ganda-ganda mo kamukha mo si Anne Curtis. Huwag mo na ibenta sa iba yang yelo mo bibilhin ko tigatlumpiso reserba mo na lang sa ‘kin.”

*Oo, hindi pa patay si Bob Ong.

Angels On Booze (A Chapter In My Jar Of Beautiful Flies)

I wrote the most beautiful of essays. Yes I take the possibly most annoying arrogance to say this. But this is not an essay. And now I’m not even sure if I ever did write any essay, so to speak. My oxygen-deprived, carbon-monoxide-fed lungs has temporarily shut away the old-school-Greenday filled air that needs to reach the depleting mass of tissues inside my skull. Fuck. Too much for a brainbleed. In short, I’ve had enough of that dumb-faced prosecution solon in the impeachment trial on tv. I smoked three cigarettes watching him insist shit trying to make a point but was just eaten alive by the monster leprechaun senator that I admire. For shit’s sake dude, you’re a lawyer. It’s not what you say, it’s how you say it. And this goes for all of us taxpayers, they’re lawyers, it’s how they say it, not what they say. Nuff crap. I should have smoked those cigarettes while watching Maja Salvador dance.

For the past three days Urbandub has kept shouting to my ears through my stupid earphones that the fight is over, Steph Bloom has been singing in graceful irony that Kelly Clarkson cover, Coldplay has kept resounding poignantly in my head. We are over. It came from both of us. My ears can easily replace that with any song by Beck. I just don’t want to believe that because of our hard-headedness we can pretend we are ready to dump our plans and dreams, for Yuri. My dumb face and my currently stupid decision-making skills are not ready. I don’t think you are either. Because I have known you for this long now. But if you play this phase hard and keep the strong so-called will then this time out of want and love of Sesame Street and happy endings then be it yet still I will call on them fairies of our four-chambered involuntary muscles.

The angels have been sober and now they’re on booze again. Wether they drink in celebration or in mourning, I will stand from afar and watch as the same annoying-pedestrian-walking-contradiction-foul-mouthed-child-hearted-dopamine-addicted jackass. Another chapter in my life I call A Jar Of Beautiful Flies. Everything is a phase. Life plays the music, we dance to it. It doesn’t matter if it’s a good dance as long as you do. Life fucks us, we fuck back. And again like I redundantly say, we fuck back happy. In this chapter there are no battlescars but enchantmentprints. This chapter may be over but not my book. I am its author and it ends the way I want it to. This is not a blogpost to rant but to rekindle the creative juices that I have long ignored. This is not a piece to nurse any melancholy because it never exists in my arrogant mind. I could have just kept this in my head or in my dusty journal but I want to share it just in case I fool any of you into believing that happiness never leaves but is only covered by the cloud of misunderstanding in our hearts. And with this I end this fucking blogpost with my favorite line,

I am the master of my fate.
I am the captain of my soul.

Balut Vendor (An Inspiring Story)

Ito maganda sa crib ni papa jay, walang katok-katok basta pumasok ka lang welcome ka, maski ikaw ang may katok. Oo, ang sira ulong aba ninyong stripper slash bayani blogger slash kuwentista ay tumambay sa crib ni papa Jeesus. Pagpasok ko sa loob gaya ng lagi hinihintay ng mga tao si Katy Perry padre. May mga bakante pa namang upuan pero I chose to choose na piliin ang option sa pagpipilian na huwag umupo at tumayo na lang sa may likuran. May bentilador kasi. So to shorkat the long story short sa mas madaling salita pero mahaba i-type eh dumating na si father. Wala siyang kasamang mga bouncers, mga sakristan lang tsaka mga chicks niya. I mean mga lola na members ng hindi ko sure.

Bigla ako napaisip kung panahon na ba ng avocado o favorite ni padre ang pandan kasi matingkad na berde ang kulay ng abito niya. Unang first time ko kasi makakita, hindi ng avocado, pero ng gaya ng suot niya. Si lola lang alam kong mahilig sa mga kulay prutas. Ang una kong dasal ay “tanaydana sana huwag kapampangan, sana huwag kapampangan..” kasi mag-aapat na taon na ako dito sa Pampamga at ang naiintindihan ko lang na nira-rap ng pari ay ang salitang “domingo”. And thank you my betcha by kulani wow napangisi ako kasi inggles ang bungad niya. Nosebleed pa rin naman ang inggles pero at least alam ko bakit ako nino-nosebleed. Korek? Korek.

Nung dati sa Pangasinan nagsisimba ako para magdasal at makita ko si singket, ngayon para magdasal na lang. Those were the days, nang di makakapunta ng simbahan kapag hindi nakaporma. Ngayon kahit punit pa pantalon ko at naka-tsinelas lang que ver. Hindi dahil sa kawalan ng respeto pero dahil alam ko kung ano ang ipinupunta ko. May angal? Ayun yung eks sa gawing kanan sa itaas, click mo na lang. Wala? Mahusay, anak ng katipay. Eh bakit pala di na lang ako magdasal sa apartment o sa jeep o sa banyo na lagi at hanggang ngayon ko pa ring ginagawa? Ano ba pagkakaiba ng nasa loob ka ng crib? Hindi naman ako magpapakahenyo o magkukunwaring may matalino akong sagot kahit mayroon naman, simple lang, iba yung ingay eh. Yung alingawngaw sa loob ng simbahan, yung lamig ng hangin, yung timpla ng ilaw, yung ibang klaseng katahimikan kahit may baby na umiiyak o may batang sumisigaw. Parang tulog yata ang pinunta ko? Wahaha. Hindi din. Basta. May mga bagay na sinasabi nating pangit dahil yun ang nakagisnan natin pero kung iibahin mo ang pananaw mo eh hindi pala. Koneksyon? Wi-fi. Hindi mo na-gets? Sorry wala sa Google ang sagot. Hindi pa pala ako nagmumura ano? Pucha. Ay mali, meron na palang pakshet sa mga naunang talata. Relevance? Wala. May mga bagay tayong ginagawa dahil nakakagaan sa pakiramdam natin, wala naman tayong masamang intensyon, at isa sa mga yun sa akin ay magmura sa blog ko. Outlet ko ng negativity, using what for others is “negativity”. Pagmumura. At ganun ko kausapin ang Diyos, I speak to him like I would to a friend or isang matanda na I respect but not out of fear. Teka balik tayo sa crib. Next paragraph.

So ayun halong inggles at tagalog ang misa habang ako nakikipag-mental telepathy-han sa nasa itaas, di ko na sasabihin ang dinasal ko pero gago ako kaya babanggit ako ng isa. Universal peace. O di ba, panis Miss Universe, hanggang world peace lang. Miss Universe nga tapos hindi ninyo naisip yun? Dahil ba sa tingin ninyo sa earth lang may away? Paano yung mga asteroids kung sila nagrambol? At dumayo sila dito? Taena naalala ko tuloy sinabi ko noon, “Lord if Joseph Estrada will be president again give us a sign, paulanin mo ng asteroids”. Noon yun. Idol naman kita maski paano. Time na ba para sa wicked quotes konekdadats ko? Sige next paragraph.

So again to cut the long story short kasi hindi mo naman paiiksiin kung maiksi na dahil aksaya lang ng oras yun pero puwede din naman pero dahil nasabi ko na eh let’s cut the long story short na lang. Game? Game.

Hindi ko natapos ang misa pero nasabi ko ang gusto ko sabihin sa Kaniya, may ipagyayabang na naman ako sa tamad na sarili ko na nagawa ko, matatag pa rin ang binanggit ko last year na hindi ako mawawala sa linya ng gusto kong patunguhan at isa sa mahabang listahan ay ang pagtambay sa crib ni Papa Jesus, kahit iregular na parang mens, and the sun is the center of our solar system. Everything is perfect in God’s plan. He thinks, we act on it. Pray, but keep rowing to the shore. Kapag may boy bawang, tangina dapat may suka. Karamihan sa atin pagdating ng Pebrero nakakalimutan na ang mga inumpisahan. Baka nga pati ako. Kaya nga sabi ko gagawin ko lahat para ipaalala sa sarili ko. Kung may nagtatanong kung sinulat ko nga ba sa noo ko ang reminder at ginawa kong wallpaper ng phone ko si satanas, tingin ninyo?

Ano nga pala koneksyon ng title sa poste ko na ‘to? Wala.