Sin Tax Bill, Eleksyon, RH Bill, K-Pop, American Idol, Salawikain, atbp.

Today is the first ever Internet Freedom Day.

One reason why I love the internet?

Dahil dito ko puwedeng barahin si Ermats ng walang lumilipad pabalik sa akin na mura. Haha. Love you Ermats.

Kayo, bakit ninyo gusto ang internet?

Advertisements

10 Reasons Why I Blog (na alam ko)

1. Anti-cancer. Maidura ko lang mga pukinang latak ng utak ko sa badtrip na maghapon o isang linggo’ng hindi-kasing-ganda-ni-Maja-Salvador-na-gumigiling ay isang paraan ko na rin para relyebuhan ang stress ng bayag at ng kaluluwa ko. Mahirap ipunin ang stress, baka lumabas ang utot sa bibig.

2. Environment-friendly. Kahit pa sabihin nilang naglalabas ng chloro-fluoro-carbons ang mga gamit na de-kuryente eh matipid pa rin ito kaysa pumutol ng puno para sa papel na gagamitin ko sa pagsulat. Hindi rin kasi madali magsulat sa upuan ng bus o sa dingding ng banyo, inconvenient. Gaya ng ang pagsoli ng toothpick sa lalagyan pagkatapos gamitin ay environment-friendly, ganun din ang pag-blo-blog.

3. Resbak. Dito ko lang puwede barahin ang nanay ko nang walang lumilipad pabalik sa akin na mura. (Insert evil laugh here) Ganunpaman mahal na mahal ko yun. At siyempre dito ko rin puwedeng balahurain ang sarili ko ng padisente. Self-depreciation is the highest form of humor.

4. Spreading the good word. Kaysa naman kausapin ko kada tao at malibog na asong makasalubong ko, mas mabilis at epektibo ang intarnets. Kahit madalas kabastusan ang laman ng mga dinudura ko eh may aral naman akong iniiwan sa dulo ng mga posts ko. Gaya ng huwag ninyo ako gayahin dahil tamad ako, at madaaaaaami pang iba.

5. Laughter is the best medicine. May kaugnayan sa unang dahilan sa taas, pero gusto ko puntuhin yung pagpapatawa mismo. Hindi ko alam kung kailan ako natutong magpatawa sa pagsulat pero kung may kokontra man at sasabihing hindi ito totoo mamatay ka na. I hate you na. Pero kahit ako lang ang natatawa sa mga posts ko at least mas maaga kayong mamamatay.

6. Nobel prize. Nakakatuwa na may mga nauuto sa mga sinusulat ko at parang namamalikmata at napapakomento. Lagi akong magpapasalamat sa oras na binibigay ninyo although imposible mangyari yung “lagi” dahil kailangan ko din naman tumae at matulog, salamat talaga.

7. Save the universe. Kahit wala akong balidong patunay na binasa ng administrasyong Arroyo at sinusubaybayan ni PNoy ang blog ko, alam ko pa din. At kung sa maliit na paraan ko ng pagiging satiriko at sarkastiko ay may mga mamumulat ang itim na tumbong, okay na din ako kung maligtas ang mga kaluluwa ninyo.

8. Tropa. Hindi madali magscreen sa kalye ng mga sira-ulo at gago’ng tao na kagaya mo ng trip. Kahit hindi mo man sila kasama ng pisikal, yung alam mong may kapareho ka ng trip o may sumasang-ayon sa trip mo kahit pa nakatira ang bayag ng gunggong na yun sa Middle East eh kuwela pa rin yun.

9. Para yumaman at sumikat. Di pa ako mayaman at hindi ko pa rin alam kung paano ko yun gagawin sa pamamagitan ng pagblo-blog pero di pa ‘ko sumusuko. Oo sikat na ako, biruin mo alam na ng pamangkin ko na may blog ako.

10. Masaya. Pagsamahin mo lahat ng dahilan sa taas, ito na yun. Nilagay ko pa rin kasi baka hanggang ngayong tapos na ‘tong poste ko ay hindi mo pa rin nahalata, napagtanto, at napansin.

Top 10 Reasons Why I Should Blog Again

Krrrk-krrrrk.. (buffering)

Taena.. tulong.

28 (a pop story for groovy kids)

Mahigit dalawang dekada na nakaraan, nagle-labor noon ang nanay ko, kung uso na siguro dulcolax noon baka minadali niya at ganitong petsa ako inire. Pero kritikal ang dalawang araw sa development ng utak ko kaya hinintay niya hanggang a-bente otso. Naka-ready na ang isang ziploc bag nun para pagsidlan sa akin, to keep the newborn baby fresh daw. Wahaha.

Nang mga panahon na iyon naaalarma na ang mga anghel sa langit,

“Father, dont tell us You’ll make payag na ma-born that baby?!”

“OMG, You can change your mind pa powz!”

Sumagot ang Diyos, “relax niyo lang mga mukha niyo, it may seem like a risk pero alam ko ginagawa ko.” To shorkat da long story short, tuloy ang plano ng langit.

Tumapat ang sun sa constellation ng Leo, nautot si pinakamamahal na ermats at nalaglag ako, parang tae lang. Hindi totoong nagliyab ang paligid at may mga halakhak ng halimaw sa loob ng ospital ng araw na iyon, kundi tunog ng mga trumpeta. Mahina daw ang unang iyak ko paglabas ko, yun ay dahil maliit pa lang ang utang panlabas ng Pilipinas, at kailangan daw ako binyagan agad, dahil 51-49 ang chances ko. Lamang si Noynoy sa survey.

Tita ko ang na-appoint na mag-research ng ipapangalan sa akin nun. WTF? Hello? Langit? Akala ko ba planado ang lahat? Eh bakit wala pang pangalang naka-ready? Siguro para mas dramatic ang dating. So, to shorkat again da long story short again, feast day ng isang St. Mariel ng araw na iyon, ayon sa pagkakakita ng tita ko sa kalendaryo. Duda ko ginoogle niya lang. Oo, I have the name of a saint, the heart of a child, the mind of a quantum physicist, the love of a good Samaritan, and the vigor of a porn star. Anak ng katuray. Buwahaha. Isa pa, buwahaha.

At a very young age kinakitaan na ko ng hilig sa pagguhit at pagsusulat. Mga 6 months old? Madalas ako gumuhit ng bahay nun, kaya inisip nila na magiging architect ako. Yun pala mahihilig ako sa larong bahay-bahayan, yung may nanay at tatay. At maid. Madalas ko din sulatan ang dingding ng bahay namin ng “i was here” at “wanted: playmate” gamit ang crayons.

Pagtungtong ko ng eskwela minani ko ang mga lessons. Ang “abc song” kinakanta ko ng pabaliktad habang nangungulangot. Feeling ko talaga may pampatalinong sangkap ang tootsie roll, bazooka, at tortillos. Ang tawag ko pa nun sa tortillos eh granny goose. Kung alam ko lang ang malaking impluwensiyang dala ng pagiging principal ni ermats sa school nun eh nagbenta ako ng sumpit (yung matigas na straw at binabalahan ng munggo), pre-requisite ba ng gunrunning.

Kulang ang 640 gig kung hihimayin ko ang buong school life ko, kaya fast forward. I am from the School of Hard Knocks. Hindi ko natapos ang kursong kinuha ko pero gaya ng lagi kong sinasabi, everything is perfect in God’s plan. He is THE master architect of the universe.

Nuff emo. Nang nakaraan puwedeng pagsawsawan ng fishball ang utak ko, sabaw ito kaya malakas ang gravitational pull ng buwan dito kaya medyo nalutang ako ng konti. Nawala ako sa mainstream ng buhay, nag-recording lang ako. May bago akong album, tuloy na ulit ang mall tours at concerts. Ako’y nagbabalik, mas malaki ang bayag, sira ulo pa rin. Life, humanda you.

Superiorly retarded. Gusto ko i-try ang coke on kanin.

Walking contradiction. Hindi pares ang sapatos. Fearlessly nangungulangot maski saan.

Constructive terrorism. I chose to let sadness stay for a while to find out what it’s got for me. Bagong pamunuang pambansa, tenang mang-okray.

Absolute wordplay. Anamputiknyetashet.

Ultimate echos. As in sinusuksok ang cellphone sa bewang bago pumasok sa SM para yariin ang sekyu na operation kapkap. You’ve been ssstung!

Dopamine abound. Mas masarap tumawa pag alam mo kung bakit ka natatawa, at hindi dahil kailangan lang. Tapos na ang assesment test. Puwede na ‘kong tumawa, at alam ko kung bakit.

Putong inamoy. Let challenges hurt you. But don’t let it win the battle. Let’s be proud of our battlescars.

Ako si Yin. Biatch!

mom, i wish you blogged.

it’s been a while since we last spoke and it’s been some time since i last wrote something for you. i had to smoke six sticks of cigarettes before i finally picked up the pen and faced my notebook. i dont want to go wrong, i want to write the damn perfectest letter, although you’re never gon’ see this. i’m not gon’ let you see the grammatical errors mom but just in case you do, they are done in purpose.

february being the month of hearts has nothing to do with this. i just miss you. broke kasi ako ngayon at nami-miss ko yung dati na humihingi ako ng pera sa ‘yo, araw-araw. hahaha. kidding aside, i really miss our house’s commander-in-chief. your authority and your ill rap skills. natural na natural na lumalabas sa mga bibig mo ang mga salitang hindi makakalimutan ngĀ  mga tenga ko, ang daily SONA. walang sinabi ang beastie boys kapag nag-freestyle ka na, at babangon naman kami sa takot na hindi mo kami ipagluto ng tanghalian. at sino ba naman ang hindi magigising ang diwa kapag ibinato mo na ang linyang “bumangon na kayo mataas na ang araw!” meh, palagi kong sasabihin, dati at forever nang mataas ang araw. sana naman huwag ka ng mapilit para hindi na tayo umabot ng supreme court. go home gloc9, wala kang panama sa nanay ko.

i miss your pinakbet already. i miss you because here in pampanga no one gracefully shouts at me and wakes me up like you do. i have to utilize the stupid alarm clock in my cellphone. i miss you telling me how stupid i look when i wear unmatched shoes. i miss you telling me to stop wearing pants twice my size with a chain suspended on them because i look like a dog. nobody does those to me here in pampanga. not even girlfriends. do you still remember when i was with a girlfriend and i was supposed to be at home helping you guys out with the fiesta preparations? galit na galit ka nun pero alam ko one of the main reasons was natakot ka, kasi nun mo lang nalaman na kumekerengkeng na ang binata mo. at baka iwan ka na niya someday. naman, andami ko nang naging relasyon before that one and ever after. never kitang iiwan, you’ll always be my queen.

it’s always been your dream to see me finish school. you sent me to one of the best schools in the province in hopes of me getting a college diploma and becoming a professional stripper whatever, and eventually pullingĀ  us out of the shithole.

basta tandaan mo, everything is perfect in God’s plan. hindi na kailangang sabihing mabait ang Diyos,kasi para na rin nating inisip na minsan bad Siya. automatic na dapat yun. tingnan mo nga, andami na namang bagong telenobela sa channel 2, sigurado ako 6:30 pa lang naghahapunan na kayo para wala nang tayuan pag-umpisa ng drama. hindi ko man gusto si willie levirrame naiintindihan ko na hard-core fan ka ng talent portion ng wowowee dahil nga isa ka ring leo gaya ko kaya showbiz ka gaya ko. ipaglalaban kita ng pitikan ng bayag kapag may naglipat ng channel tandaan mo to. kahit si son goku pa yan.

hindi na talaga kita siguro mapapaniwala na maganda ang tugtugan ng deftones, rage against the machine, korn at pati ni ice cube pero palagi pa rin akong magpapasalamat kasi pumapayag kang mas madalas nakasalang ang mga cd’s ko kesa sa mga ballroom dance cd’s mo. salamat din at pumayag kang ibili ako ng gitara nung haiskul, anlaking pogi points ng talento kong ito meh, pag ako nawalan ng trabaho pwede ako kumuha ng pwesto sa quiapo at mag-gig dun. salamat sa pagiging tatay at nanay mo sa amin, hindi ako ganun ka-showy pero tandaan mo ito makakalimutan ko ng sandali ang pagnanasa ko kay maja salvador pero hindi ako makakalimot pasalamatan ka. you are appreciated.

i miss you mom. i wish you blogged. next time i come home i’m gon’ wear my baggy pants, put my dang chain on and unmatch my shoes.. kasi i haven’t changed. and i never will. i’m still that kid who loves you a lot.

in the night before i sleep

pray the lord my you to keep

in the day before i wake

pray the lord to keep you safe.