Balut Vendor (An Inspiring Story)

Ito maganda sa crib ni papa jay, walang katok-katok basta pumasok ka lang welcome ka, maski ikaw ang may katok. Oo, ang sira ulong aba ninyong stripper slash bayani blogger slash kuwentista ay tumambay sa crib ni papa Jeesus. Pagpasok ko sa loob gaya ng lagi hinihintay ng mga tao si Katy Perry padre. May mga bakante pa namang upuan pero I chose to choose na piliin ang option sa pagpipilian na huwag umupo at tumayo na lang sa may likuran. May bentilador kasi. So to shorkat the long story short sa mas madaling salita pero mahaba i-type eh dumating na si father. Wala siyang kasamang mga bouncers, mga sakristan lang tsaka mga chicks niya. I mean mga lola na members ng hindi ko sure.

Bigla ako napaisip kung panahon na ba ng avocado o favorite ni padre ang pandan kasi matingkad na berde ang kulay ng abito niya. Unang first time ko kasi makakita, hindi ng avocado, pero ng gaya ng suot niya. Si lola lang alam kong mahilig sa mga kulay prutas. Ang una kong dasal ay “tanaydana sana huwag kapampangan, sana huwag kapampangan..” kasi mag-aapat na taon na ako dito sa Pampamga at ang naiintindihan ko lang na nira-rap ng pari ay ang salitang “domingo”. And thank you my betcha by kulani wow napangisi ako kasi inggles ang bungad niya. Nosebleed pa rin naman ang inggles pero at least alam ko bakit ako nino-nosebleed. Korek? Korek.

Nung dati sa Pangasinan nagsisimba ako para magdasal at makita ko si singket, ngayon para magdasal na lang. Those were the days, nang di makakapunta ng simbahan kapag hindi nakaporma. Ngayon kahit punit pa pantalon ko at naka-tsinelas lang que ver. Hindi dahil sa kawalan ng respeto pero dahil alam ko kung ano ang ipinupunta ko. May angal? Ayun yung eks sa gawing kanan sa itaas, click mo na lang. Wala? Mahusay, anak ng katipay. Eh bakit pala di na lang ako magdasal sa apartment o sa jeep o sa banyo na lagi at hanggang ngayon ko pa ring ginagawa? Ano ba pagkakaiba ng nasa loob ka ng crib? Hindi naman ako magpapakahenyo o magkukunwaring may matalino akong sagot kahit mayroon naman, simple lang, iba yung ingay eh. Yung alingawngaw sa loob ng simbahan, yung lamig ng hangin, yung timpla ng ilaw, yung ibang klaseng katahimikan kahit may baby na umiiyak o may batang sumisigaw. Parang tulog yata ang pinunta ko? Wahaha. Hindi din. Basta. May mga bagay na sinasabi nating pangit dahil yun ang nakagisnan natin pero kung iibahin mo ang pananaw mo eh hindi pala. Koneksyon? Wi-fi. Hindi mo na-gets? Sorry wala sa Google ang sagot. Hindi pa pala ako nagmumura ano? Pucha. Ay mali, meron na palang pakshet sa mga naunang talata. Relevance? Wala. May mga bagay tayong ginagawa dahil nakakagaan sa pakiramdam natin, wala naman tayong masamang intensyon, at isa sa mga yun sa akin ay magmura sa blog ko. Outlet ko ng negativity, using what for others is “negativity”. Pagmumura. At ganun ko kausapin ang Diyos, I speak to him like I would to a friend or isang matanda na I respect but not out of fear. Teka balik tayo sa crib. Next paragraph.

So ayun halong inggles at tagalog ang misa habang ako nakikipag-mental telepathy-han sa nasa itaas, di ko na sasabihin ang dinasal ko pero gago ako kaya babanggit ako ng isa. Universal peace. O di ba, panis Miss Universe, hanggang world peace lang. Miss Universe nga tapos hindi ninyo naisip yun? Dahil ba sa tingin ninyo sa earth lang may away? Paano yung mga asteroids kung sila nagrambol? At dumayo sila dito? Taena naalala ko tuloy sinabi ko noon, “Lord if Joseph Estrada will be president again give us a sign, paulanin mo ng asteroids”. Noon yun. Idol naman kita maski paano. Time na ba para sa wicked quotes konekdadats ko? Sige next paragraph.

So again to cut the long story short kasi hindi mo naman paiiksiin kung maiksi na dahil aksaya lang ng oras yun pero puwede din naman pero dahil nasabi ko na eh let’s cut the long story short na lang. Game? Game.

Hindi ko natapos ang misa pero nasabi ko ang gusto ko sabihin sa Kaniya, may ipagyayabang na naman ako sa tamad na sarili ko na nagawa ko, matatag pa rin ang binanggit ko last year na hindi ako mawawala sa linya ng gusto kong patunguhan at isa sa mahabang listahan ay ang pagtambay sa crib ni Papa Jesus, kahit iregular na parang mens, and the sun is the center of our solar system. Everything is perfect in God’s plan. He thinks, we act on it. Pray, but keep rowing to the shore. Kapag may boy bawang, tangina dapat may suka. Karamihan sa atin pagdating ng Pebrero nakakalimutan na ang mga inumpisahan. Baka nga pati ako. Kaya nga sabi ko gagawin ko lahat para ipaalala sa sarili ko. Kung may nagtatanong kung sinulat ko nga ba sa noo ko ang reminder at ginawa kong wallpaper ng phone ko si satanas, tingin ninyo?

Ano nga pala koneksyon ng title sa poste ko na ‘to? Wala.

Sana ay (isang sanaysay)

Minsan madalas, sa buhay kailangan para kang etits, kailangan mo maging matigas kapag hinihingi ng situwasyon. Matigas in a sense na hindi ka bibitaw, hindi matigas na walang puso. Minsan kailangan natin ipakita kung anong puso mayroon tayo para sa sarili natin, pero madalas kapag sarili mo iniisip mo nakakalimutan naman natin ang puso para sa iba, sa kaparehomg paraan na kapag ang puso mo ay nasa kapakanan ng iba minsan makakalimutan mo puso mo para sa sarili mo. Siguro nasa kani-kaniyang pagkatao din, o siguro nasa pagkakataon, siguro tama ang una kong sinabi o tama din siguro ang pangalawa. Siguro dahil wala namang sigurado sa mundo. Kung may isang tao sinuman sa atin ang hindi kailanman nagduda o nagdalawang isip, ikaw na. Baka alien ka. Ni hindi ko nga sigurado hanggang ngayon kung alien ba talaga si Mike Enriquez. Pero hindi ibig sabihin na puro na lang pagdadalawang isip ang gagawin natin. Kailangan ng tigas ng tae. Kakailanganin mo ang tulong ibang tao, tulong sa sarili mo, sa mga anito, sa nasa itaas, kay satanas, sa mga aliens, sa google, pero kung ako lang ang magyayabang at magmamatigas walang mangyayari. Bakit ang tigas ng tae kong magsabi neto? Dahil nasubukan ko na. Para sa akin. At para sa mga taong mahalaga sa akin. Oo mahina tayo pero hindi ibig sabihin na hanggang dito lang at magpatuloy sa kahinaan. Oo kailangan natin ng angas pero hindi ibig sabihin na puro tigas din lang ng tae. Ako na putaenang ang yabang magsalita tungkol sa angas, yabang, lakas ng loob, tigas ng tae at pag-asa ay pinanghihinaan din. Patigasin ko man sarili ko gaya ng titi ni Lio ay kailangan ko din naman ng payo, tulong, pag-unawa and some effin’ love. Dito pumapasok ang pagpapakumbaba na sa tingin ko ay pinaka-astig na yatang katangian. Hindi ako magyayabang na isa akong palaging mapagpakumbabang ipis dahil hindi, pero kapag dumating ang pagkakataon na masapian ka ng kaluluwa nito, alam mong may isang magandang katangian kang puwedeng palaguin. Oo pagkatapos mo lunukin ang tanginang sariling yabang hindi man ang inaasahan at gusto mong mangyari ang lalabas, siguro nasa pagkatao na din ng pinagpakitaan mo. Siguro hindi din, siguro nasa nararamdaman niya. Siguro. At kaya nga natin gusto magpakumbaba. Gusto at ginawa ko. O ako lang. Dumadaan tayo lahat sa anak ng katipay na landas ng siguro pero kung alam natin ang gusto natin, alam natin kung sino mahal natin, ididiskaril natin mga sarili natin para sumugal at subuking hanapin ang sigurado. Magpaparamdam ang multo ng siguro ngayon at bukas pero kung alam mong masaya ka lumaki kakapanuod ng sesame street ay maghahanap ka ng pekeng dvd copies ng mga series neto gaano man kahirap. At ipasa ang saya na dulot neto sa mga anak natin. Hindi mo hahayaang mamatay ang tuwa. Dito sigurado ako. Masagasaan na ng trak ang sinumang umangal.

Harry Potter Movie in 2012

Kanina lang nabasa ko na may bago at pinakahuling installment sa Harry Potter series.

Kanina lang ilang beses ako bumuwelta ng banyo.

Kanina lang ay kanina lang. Parang kanina lang ay 2011 pa. Parang kanina lang ako naka-daster ng polka dots at ang anakanang tropa na si meinard ay naka-diapers lang at naka-clown make up. Pakshet eksayted ako sa 2012. Sino ba hindi? Perstaym ko magplaplano ng isang taon ng mga gusto ko gawin. Wala ako pakialam kay Harry Potter dahil hindi totoo yun. Kung dati pagtigil ng paninigarilyo lang ang iniisip ko pag nyunyir eh hindi na. Eh ano? Secret. Sige na nga hindi na. Sige na nga secret ulet. Sige na nga.

Salamat muna kay ermats na binilhan ako ng kuhol nun a-uno, at kaniyang ginataan. Ganun siya kaswit. Hindi sinigang, adobo or carbonara. Oo pakshet kaya ko mahal si ermats.

Ngayong taon this year pupunuan ko ang gap namin ni papa jesus. Tatambay ako sa crib niya tuwing linggo. Uupo ako at magsusumbong ako sa kaniya paano ako inaaway ni Muret, magyayabang kung gaano ako kamahal ni Muret, magbibigay ng wish list ko para sa trabaho, sa pamilya, at para sa world peace, at para sa mga sumasali sa pinoy big brother na sana magkaroon na sila ng talento. Bakit? Kasi tumatanda na ako. Kasi gusto ko. Kasi nakalimutan ko ito gawin last year. Kasi pangit si Mike Enriquez, pero magaling. Kasi lagi na lang ako magaling. Tinamaan ng magaling. Duling naman. Kasi alam ko na saan ko gusto pumunta ang buhay ko. Dati ba hinde? Nung crush ko pa si Maja Salvador. Tangina ka mateo. Kita mo hindi ko kinapital letra ng pangalan mo. Kasi kahit nagmumura ako alam ko kung kailan ako seryoso. Kasi kahit mapagbiro ako alam ko kung kailan hindi. Kasi tapos na ang paragraph na ito.

Paano ko gagawin? Ilalagay ko sa sticky notes ko. Mag-aalarm ako. Mananawagan ako sa channel 2 at 7 na iremind ako sa TV. Isusulat ko sa noo ko. Gagawin kong wallpaper ang mukha ni satanas para maalala ko si papa jesus. Tama? Tama. May kontra? Wala.

Unang target date? January 7. Teka 8th pala ang Linggo. January 8, 2012. Ayun.

Ganito ko uumpisahan ang 2012. Hihingi ako ng basbas para gumawa ng mga plano, bago ako magpapaplano. Ako nga ba ‘to? Oo.

Eh asaan na yung crazy list na binanggit ko noon??

Hihingi nga muna ng planning permit eh! Dadaan pa sa city engineer, sa konseho, kay mayor, at kung sino pang hudas na kailangang suhulan.

Nah, hindi ganun yun. Mas madali. Papa Jeez, dalaw ako sa crib mo sa Linggo, usap tayo. At hindi ka kasama Boy Abunda! Handa mo na Papa Jay ang mompu at pulutan haha. Joke lang po, ako na lang ang magdadala. Joke ulet! Peace.

Anumang bagay nag-uumpisa sa maliit. Ang panot na ulo ng pangulo ng Pilipinas malamang nagsimula sa unti-unting paglagas o poknat yun. Yung malaking kulangot ko nung umuwi ako ng pangasinan galing sa dumami nang dumaming usok at alikabok na kumapit sa mighty nasal hair ko. Lahat ng malalaking mithiin nagsisimula sa maliit. Kailangan lang ng malaking puso. Alam mo kung sino kang nagpapataba ng puso ko. Salamat din kay ermats. Sa mga nakita kong inspirasyon nang umuwi ako. Sa mga pinsan ko. Sa mga magagandang babae na nakasakay ko sa bus at jeep. Sa tinderang dinagdagan ang puto na binili ko. Sa tindera ng boneless bangus na hindi ako pinatawad. Sa katabi ko sa bus na ang likot ng paa hindi ako gaano nakatulog. Putangina ka sana nagising ka pa.

Ang buhay ay we-der we-der laang. We dare. We dare ourselves to move things forward. Tangina ang talino ko talaga biruin mo may quote pa akong nalalaman.

2011 Dubya-Ti-Eff!!

magtatapos na ang 2011 at anak ng puting katipay kung anuman ang katipay eh anak ng talaga 2011 was one fucking hell of a blast at hindi pa rin ako marunong umpisahan ang mga sentences islash paragraphs ng posts ko dito sa wordpress sa uppercase na malaking capital letters. at least redundant pa rin ako. at least nagmumura pa rin ako. at least kamote man matalino pa rin ang mga poste ko. or so i believe. at least malakas tiwala ko sa sarili ko.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                     at least totoo. pero hindi at-least-at-least lang ang mga nangyari ngayong taon. isang malaking malagong mausbong na pukinang kamote gaya ng post na ito. tangina u maandar mag-isa spac e b a r ng walanghiyang keyboard na to!! o sensitive lang siya. o mabigat lang ang kamay ko. o nag-hahallucinate lang kayo. tingin sa labas. hindi pa naman umuulan ng asteroids.

sumaya sa trabaho kasi lumaki ang pamilya kahit madaming nawala. masaya sa bahay dahil may dumagdag na kasama. at nakilala ko ang dahilan ng lahat ng diskaril.

pero hindi ako nakapag-post ng regular dito. oo, irregular. parang mens lang. pero at least, at least. wala pa rin talaga kuwenta mga pinagsasasabi ko dito sa crib ko. pero sa dulo may lesson pa rin, hahaha. wahahaha. wahaha talaga. oo talaga.

tumatakbo ng oras isang oras lang ang sinabi ko sa counter anampucha.  oo dati pa rin ako paano mag-post, renta ng computer. anampusang inamoy.

sana sa tinagal ko nagpoposte ng mga environment-friendly, politically right, god-fearing, family-planning related, universally intelligent, scientifically proven posts na poste dito ay may mga naligtas akong muntik nang mag-suicide, muntik nang magpa-abort, muntik nang makipag-break, muntik nang hindi bumoto sa eleksyon, muntik nang hindi magsimba, or kahit muntik nang hindi mag-mumog. oo,pangarap ko yun.

sa 2012 uumpisahan ko ang crazy list ko. babaguhin ko pa rin ang buhay ko gaya ng lagi ko gingawa. babaguhin ko mga buhay ng mga readers ko dito. babaguhin ko the way you wash your asses after shitting. with a smile on your face. hahaha. hindi ninyo ba na-gets? ako din yata. it’s what you understood, but it’s not what i said. yata. wahakhak. teka  may sumamang plema, isa pa. wahaha. oo ulet, crazy list. watch out2012 because i am going to fuck you like fucking hell. and life will be a howlatabeter and bestest! ano yung crazy list na yun? di ko pa alam. tapusin ko muna trabaho at uwi ng pangsinan. yakapin t halikan si ermats, kumain ng luto niya, magsuot ng daster na polka dots at sapatos, uminom at pumulutan at yumosi, tawanan ang mga pagkakamali ng taong ito, matuto sa kanila, matuwa sa mga biyaya ng taong ito kasama na ang aking Muret, at manalangin ng  mas masaya pang darating na mga taon, tsaka ko iisipin ang crazy list ko.

salamat sa lahat ng kinulit ko, lahat ng tindera sa tindahan na inasar ko,lahat ng naupuan ang kulangot ko sa jeep, lahat ng chicks na tinitigan ko sa jeep, sorry marunong lang akong umappreciate pero loyal ako, sa lahat ng beer na ininom ko sana tumagal pa ang buhay ng mga wheats, sana tumagal pa ang buhay ng lahat ng gumagawa ng mgagandang sapatos, sana libre pa rin ang wordpress, sana may bumisita pa rin dito sa crib, slamat sa lahat ng kaibigan ko dito, promise mgsusulat pa ko ng kung anu-anung ka-engotan.

paubos na oras ko hahaha, nekstaym ulet.

One Thing I Learned From Dead People

Seryoso ang post na ito. Pramis. Ako lang ang hinde. Hindi din. Oo din. Siguro. Sigurado. Isa lang ang sigurado, nakalahati ko na yata basahin sa NBS ang It’s A Crazy Planets ni Lourd pero hindi ko pa nanenenok nabibili. Seryoso, hindi ba?

Kailan ba natin tanginiks na sineryoso ang buhay ng matino. Heto nga patanong ang huling pangungusap ko pero walang question mark eh. Kadalasan nagseseryoso lang kayong mga tao kapag seryoso na ang situwasyon. (Hindi yata ako tao, alien ako) Pero may mga dugu-dugo na tenga, ilong, puwet, pores, eh sige hayaan pa. Bihira ang mga taong ganun. Kaya siguro special ang isang tao diyan. Wala na yata kuwenta mga sinasabi ko. (Dati naman. – WordPress) Ang hindi nakaintindi sa pangalawang talatang ito salungguhitan ng pula ang mga pangungusap/salita, markaan ng laway, at sulatan ako sa hardkloud_at_yahu_dat_kom at tingnan lang natin kung sulat talaga ang gagawin mo at hindi type.

Useless ang bakod sa sementeryo, tingin ninyo? (Gago para namang may sasagot, wala na nagbabasa ng blog mo. – WordPress ulit) Kasi yung mga nasa loob ng sementeryo hindi naman makakalabas at yung mga nasa labas eh ayaw namang sumama sa mga nasa loob. Di ba? Di ba? Akala mo lang wala pero ham yan! Ham yan! Tangina naman Bash ganyan ka ba talaga katigas?! Ikaw na naka-Viagra! Oh di ba ang laki ng punto ko. Pangatlong talata na wala ka pa yata maiugnay sa title ng post na ito. Welcome to akosiyin’s crib. Sira-ulo ang may-ari ng site, hanging kamote lang ang mga posts, pero tumatalino ang mga readers.

Undas na ulet pero di ko na sasabihing nami-miss ko si Lolo. Sobrang exaggggeratedly over-redundant na kasi. At isa pa, not to eksadyereyt pero redundantly redundant na. Alam na niya yun. Sayang mga hindi mo na makikita mga magiging anak ng prinsesa ko na magiging mga apo mo sa tuhod. Teka, may tuhod ka pa kaya niyan?

If there’s one thing I learned from Lolo and Lola, pagtitipid slash pag-iimpok. Tuwing gabi tanggalin ang baterya ng relo. Sayang. Bukas ng umaga hindi mo alam ang oras.

If there’s one thing I learned from Albert Einstein, who’s patay na, hindi totoo na inaagaw ng buhok ang mga kinakain mo. Tanamits yung buhok niya na yun ang talino pa rin ng gago. So therefore I therefore conclude therefore, ang dami niyang kuto noon. “Before God we are all equally wise, and foolish.” Basta may kuto pa din siya.

One thing I learned from Jesus, walang matigas na tinapay sa mainit na kape. ..kay FPJ pala yun. Ang sabi ko naman walang matigas na tinapay sa Goldilocks.

If there’s one thing I learned from Satan, perseverance. Mapursige ang gago at tangina ka nakakainggit ang perseverance mo. Lesson: sa lahat ng bagay may puwedeng matutunan. Kahit sa tae pa. Ano naman yun? Problema mo na.

One thing I learned from dead people, patience. Biruin mo si Lolo ang tagal na nasa loob ng nitso andun pa din? Di ba? Naisip ko lang ilagay ko sinuman sa atin dun tatagal ka ba ng isang oras? Maski magbaon ka pa ng laptop at broadband, pucha.

At gaya ng dati at gaya ng lagi eh natapos din ang post na ito nang may kinalaman sa pamagat. At konekdadats na naman eh ang pasensya ay isang uri ng matigas na biskwit na isa na ding uri ng tinapay at kung patigasan din lang naman ng tae eh kailangan mo ng angas pero walang kuwenta ang angas mo kapag wala kang pasensya.

Naghihintay ako patiently habang pinapaangas ko tae ko. Sana ikaw din.

Same shit. Different day. (What pisses you off, Lord?)

Kindat, kindat. Mayroon na sigurong binabangungot sa mga oras ng ‘to pero heto’t contest na naman ng titigan sa screen ang mokong ninyo’ng blogger slash stripper slash utak kriminal. Walang kapaguran ang cursor sa pagkindat. Kung alam lang niya nakakasawa ang paulit-ulit ang ginagawa. O kung alam man niyang paulit-ulit na lang ang buhay niya. Pumupunta kung saan siya ituro. Bihisan mo man ng ibang kulay kung kikindat pa rin ang gagawin niya eh pakshet lang ‘di ba?

Isang tribute nga pala sa site ni Lio at tite niyang maugat ang post na ito, ‘tol pasensya kung hindi umabot sa deadline mo poste ko, ngayon lang uli na-bantrip eh. At kay miss dude mo kung sakali mang mabasa niya ‘to eh hindi typo ang “bantrip”, kuta ng mga salita’ng kanto ang crib na ito. Tuloy sa kasunod na talata. Oo, sa baba.

Hindi natin hinahayaan lang na imaneho ng kung sinuman ang buhay natin. Oo, Mea, ikaw tinutukoy ko. Hindi natin sasabihin lang na same shit different day lang ang buhay kaya hahayaan na lang natin. Minsan isang surveilance camera lang ang langit at hindi “life for dummies” na libro na hinahanapan ng sagot. Minsan o madalas hinihintay lang ng langit o anumang pang-kalawakang kapangyarihan shit kung ano gagawin natin. Kaya nga kahit instant ang Lucky me pancit canton eh puwede pa rin parang tae ang pagkakaluto neto. Nasa nagluluto pa rin.

Minsan din may mga tinatago ang pukinang uniberso na kaututan pero ang sarap isiping maganda gaya ng dalawang tao’ng nagkakakilala sa tamang lugar at oras. Yun siguro kung gusto mo hintayin bahala ka. Pero kung dumating man yun eh kailangan may gawin ka pa din kasi maski ang tae hindi nalalaglag ng kusa kailangan mo pa rin umire. Puwera lang kung may diarrhea ka. Ano punto ko? Tagilid si PNoy. Nasusunog na ang Pilipinas.

Ang angas hindi lang ginagamit sa ibang tao, kailangan gamitin din sa sarili. When life fucks us, we should fuck back. Yet fuck it happy.

Hindi hinihintay ang bukas. Talento at regalo ang tiyaga pero you don’t make people wait just because you want to. There should be a reason behind it. And if that reason will play a big fart part to making one’s self happy then we explain why there’s a need to wait. Then waiting will be fun. Kapag hindi pa dinudugo tenga’t ilong puwede pa magbasa. Pero kung oo eh puwede na hambalusin ang monitor. Sali-saliwa lang talaga ang mga ideya sa site na ito pero at least may tinda nang crossini sa katabi namin tindahan.

Huwag magsawa sa buhay. Kaysa buhay ang magsawa. Pero kung may magagawa naman huwag mag-complain. Bukas gigising ako at sasabihin “pukinampucha same shit different day lang.” Pero pareho’ng tae man hindi ako bibigay lang, I won’t let it drag me into a downward spiral. God thinks, we act. Doesn’t matter if we act stupid as long as we don’t stay idle. Kasi ang utot man nabubulok din. Kailangan umire. At kapag nautot ka dahil sinadya mo at hindi dahil sinikmuraan ka kahit may makaamoy eh at least nakangiti ka dahil desisyon mo yun.

We are the captains of our souls. We are the masters of our fate.